එක කෙල්ලයි, කොල්ලෝ තුනයි,මාස 10යි.

    

    

                        අපේ සෙට් වෙන බල ප්‍රදේශයේ අලුතින්ම ගෙනාපු  ගියර් 21 ඉස්සරහ විතරක් ශෝකට් තියෙන  නිල් පාට මවුන්ටන් බයිසිකලය මගේ. ඒ කාලේ ඒ බයිසිකලය සමාන වුනේ 70 දශකයේ ගමේ "මැම්බර් මහත්තයා" ගෙනාපු "ඉබ්බා කාර්" එකට ලැබුන තැනමයි.හැම දෙයකටම පාවිච්චිකලේ මගේ මේ සයිකලේ.ඒ කාලේ කාර් එක ලෙඩෙක් ගෙනියන්න, මගුල් ගෙදරක මනමාලිව ගෙනියන්න, වගේ වැදගත් වැඩවලට ගත්තත් මේකෙන් කලේ හවස පංති ඉවර වෙන  වෙලාවට පන්තිය වටේ කැරකෙන්න, තමන්ගේ කෙල්ලගේ ගෙවල් පැත්තේ යන්න වගේ වැඩ වලට.ලොකු එකාගේ ඉඳල පොඩි එකාගේ දක්වා වැඩ වලට මේක පාවිච්චි කළා. මේ හැමෝගෙම වැඩ ඉවර වෙලා බයිසිකලේ නැවත මට භාරදෙනකන් මදුරුවෝ තල,තල පාලම උඩට වෙලා ඉන්න සිදුවුණ අවාස්තාවල් එමටයි.

මගේ එක වසරේ ඉඳල යාළුවා, "බස් අජිත්ගේ" මල්ලි නිශාන්තත්  මේ බයිසිකලේ ගමට ගෙනාව දවසේ ඉඳල කෑල්ලෙන් කෑල්ල කඩා දාලා  අපේ ගෙදර පිළිකන්නේ දිරලා යනකම්ම හොඳට ප්‍රයෝජන ගත්ත කෙනෙක්.ඔහුගේ ඒ දවස් වල ට්‍රයි කරපු ඒ කෙල්ල බලන්න යන්න පාවිච්චිකලේ මේ සයිකලයම තමා. අපේ ගමට ගම් දෙකකට ඈතින් හිටපු ඒ ගෑණු ළමයාගේ  ගේ අවට කැරකෙන්න අපි සඳුදා, බදාදා,වැඩක් නොතිබුනොත් සෙනසුරාදත් යන්නත් අපි පුරුදු වෙලා හිටියා. ඒ අවට හිටපු ලස්සනම කෙල්ල.පැය දෙකේ හින්දි ටෙලි නාට්‍ය වල "ස්ට්‍රේට් කොන්ඩ" දකින්න කලින් අපි මුලින් ස්ට්‍රට් කොණ්ඩයක් දැක්කේ ඇගේ උපතින්ම හිමිවෙලා තිබුන කොන්ඩෙන්. ඇස් දෙක හරියට "සුදු කිරි කෝප්පයකට කළු කෝපි බිංදුවක්" දාලා වගේ.පැහැදිලි ඇස් දෙකක් ඇයට තිබුනේ. රූපය ටිකක් "ශෂිකා නිසංසලා" කියන ගායිකාව වගේ.

ඈ ටියුෂන් තුන හතරකට ගියා.ඒ යන හැම තැනකදීම කොල්ලෝ ඈගෙ පස්සෙන් දුසිම් ගණන් ආවා.අපි නම් ඒ පංති අසල කැරකුණේ නැ.අපි මොකටද නොදන්නා පළාත් වල ගිහින් චාටෙර් කන්නේ. කොහේ ගියාත් හවස ගෙදර එන නිසා අපි ගේ අවටම තමා කැරකුණේ. අද කාලේ “නොදැක ඉන්න බෑ මට නම් මගේ ආදරී” කියන ගීතය ගීතයක් විදියට ජනප්‍රිය වෙන්න කලින් ඒ මුල් වචන ටික මුලින්ම නිර්මාණය කලේ අපේ පාළම ලඟදි අපේ නිශාන්තම තමා. ඒ ඔහුගේ සිහින පෙම්වතියට. ඒ ගීතය අද කාලේ කොච්චර රස වින්දක් නිශාන්ත  ඒ වචන ටික ඒ කාලේ කියද්දී මගේ බඩ පපුව පිච්චිලා යනවා. එයට හේතුව ගෑණු ළමයාගේ ගෙවල් ළඟට යන්නනම් මග දිගට  ඇති කඳු 3ක් තරණය කරලා  කිලෝ මීටර් 2ක් දුර බයිසිකලේ නිශාන්තවත් දාගෙන පදින්න වෙන එක ගැන. කෙල්ලව බලන්න "ෆ්‍රෙෂ්" එකේ යන්න ඕන නිසා මම දාඩිය දාගෙන බයිසිකලේ පදින්නේ.ගියර් තිබ්බත් ඒ කඳු පදින එක ලේසි නැහැ.එනගමන් ඔහු මාව තියාගෙන පැද්දත් මම කලින් තරණය කරපු කඳු ඔහුට තිබුනේ නිවුටල් එකේ බස්සන්න.කන්දක් තිබුනොත් පැල්ලමක් ඇතැයි කියන සිද්ධාන්තය මෙතැනදී අපිට බලපෑවේ නැහැ.

අපි යන එක දවසකවත් ඇය මිදුලේවත්  හිටියෙනම් නැහැ.යන හැම දාම අපි දැක්කේ මිදුලේ ඇති මල්ගස් හා පිළිකන්නේ ඇති හිස් රෙදි වැල විතරයි.හැම දාම ඇගේ ගෙදර ළඟදීම අපේ බයිසිකලේ චේන් එක පනිනවා. මම චේන් එක දාගන්නකන් නිශාන්ත ගේ දිහා බලන් ඉන්නේ හරියට "ගැරඬියා ගෙම්බෝ පැටවූ දානකන්" බලන් ඉන්නාව වගේ.කවදාවත් එලියට ආවේ නැහැ. ඔන්න දවසක් නිශාන්ත තරමක්  සතුටු හිතෙන දෙයක් තිබුනා.ඒ පිළිකන්නේ රෙදි වැලේ ඇය එදා පංති ඇඳන් ගියපු ඩෙනිම් කලිසම වනලා තිබුනා. මෙය දැකීමෙන් නිශාන්ත ගේ මුනේ තිබුන හිනාව හරියට ඇගෙන් විවහා යෝජනාවක් ආවා වගේ. ඔහුගේ ඇස් වලින් මම දැක්කා අවංක ප්‍රේමය.

මට හිතුන එක දෙයක් තමා කොහොම හරි මේ දේ ඇයට ඒත්තු ගන්වන්න ඕනේ කියන එක.කවදාවත් කතා කරලා නැහැ, ඈතින් ඉඳන් බලන් ඉන්නවා නැත්නම් ගේ ඉස්සරහින් එහාට මෙහාට යනවා.ඊට වඩා දෙයක් නිශාන්තගේ අතින් සිද්ද වුනේ නැහැ."වඳුරා ගෙවල් හදනවා වගේ" අද අහනවා හෙට අහනව කියා කියා හැම දාම වැඩේ පස්සට දැම්මා. දවසක් මගේ උනන්දුවෙන් බස් එකෙන් බහිද්දිම ඈ ලඟට යන්න කැමති කරව ගත්තේ යාළුවෙක් හිතින්  දුක් විඳිනවා බලන්න ඉන්න බැරි කම නිසාමයි. බස් එක පස්සෙන් පුට් සයිකලයක් පදින එකනම් ලේසි නැහැ.ගියර් බයිසිකලෙන් වැඩක් ගත්තේ මම නම් එදාම තමා. දාඩිය දාගෙන නහයෙන් හා කටින් හුස්ම ගන්න ගමන් මම ඇ යන පාරේ ටිකක් ගෙවල් අඩු හරියකදී  ඈගේ ලඟට  කිට්ටු කලේ නිශාන්තගේ හිතේ කැකෑරෙමින් තිබුන අවංක අදහස වචන වලින් පිට කරන්න. මම තවත් ඇගේ කිට්ටුවටම ලන් කරද්දීම අරු රහසින් ලතෝනි දුන්නේ වේගෙන් පදින්න කියලයි. “මොකෝ බන් චෑන්ස් එක මිස් කලේ”. වෙවුලන කට හැඩින් මමත් රහසින් ලතෝනි දුන්නා. "උඩ ගෙදර හිටිය අංකල් අපේ තාත්තා වගේ බං මම දැක්කේ". තියෙන බයට තමන්ගේම තාත්තත් අඳුර ගන්න බැරි වුන පුතෙක් ගැන මං එදා දැනගත්තා.

මොනවා වුනාත් ඇය හොඳ හැදිච්ච කෙල්ල. කොල්ලෝ 100ක් පස්සෙන් ආවත් හිනා වෙලා බලා පොරොත්තු දුන්නෙත් නැහැ වචනයක්වත් කියලා එක කොල්ලෙක්ගේ හිත රිදෙවුවෙත් නැහැ.බැනලා තරහා කරගත්තෙත් නැහැ. ඉඳල හිටලා පස්සෙන් එන කොල්ලොන්ට රවනව විතරයි. මේ අතරේ මහා පුදුම දෙයක් සිද්ද වෙනවා.නිශාන්ත තනියෙන් බස් එකේ යන දවස් වල  ඒ ගෑණු ළමයා නිශාන්තත් එක්ක හිනා වෙනවා “කොහොමද” කියලා කතා කරනවාලු.අපි දෙන්නම ඉද්දි මුණවත් බලන්නේ නැහැ.මාස 4කට පස්සේ නිශාන්ත තීරණයක් ගත්තා. “වැඩේ හරියන්නේ නැහැ බං. එකී අල්ලන්න අමාරුයි වගේ අල්ලලා දාමු මචං”.මම කඳු පැදිල්ලට නිමාවක් තැබුවා.

දවසක් මම දවල් නිදාගෙන ඉන්න වෙලාවක අපේ සෙට් එකේම සම වයසේ තව යාළුවෙක් අපේ අම්මට බොරුවක් කියලා මාව එලියට එක්කරගෙන ආව.කඳු තරඟයට නිමාවක් කියල හිතුවත් ආයෙත් නිශාන්ත තියන් පැදපු මට දුලිප්ව තියාගෙන පදින්න සිද්ද වෙලා.එදා තමා මම ඉස්සෙල්ලාම උදේ හවස පිහදාල සන්සිල්ක් ෂැම්පු වතුරෙන්  හෝදන මගේ බයිසිකලේ දිහා කේන්තියෙන් බැලුවේ. නිශාන්තගේත් දුලිප්ගේත් වැඩි වෙනසක් මම දැක්කේ නැහැ ගෙදර ලඟට යනවා ආයේ එනවා බස් එකේදී හිනා වෙනවා ලු.ඒ හැර දෙයක් සිද්ද වුනේ නැහැ. නිශාන්තට හිත ගියේ නැති ඇය දුලිප්ටවත් හිත යාවිදෝ කියන අදහසින් මම හිටියේ. නිශාන්ත හිතින් ආදරේ  කරපු ඇයට දුලිප් ට්‍රයි කරන්නේ අවංකවමයි. නිශාන්තගෙන් අපිට තිබුනේ සහයෝගයක්  මිසක් කවදාවත් නපුරක් වුනේ නැහැ.අපි අතර තිබුන මිතුරුකම "මිරිඟුවක්" වගේ කෙල්ලෙක් වෙනුවෙන් නැතිකරගත්තේ නැහැ. කාලෙකට පස්සේ දුලිප් නිශාන්ත වගේම අඩි ගානක් පස්සට තියලා හැරිල වෙන ගමනක් ගියා.

කාලයක් ඒ පැත්තටවත් යන්න හේතුවක් නොතිබුන නිසා සාමාන්‍ය විදියට හවස් වරුව ගත කළා.හිටපු ගමන් පුරුද්දට වගේ ආයෙත් ඇගේ ගෙවල් පැත්තේ රවුමක් දාල එන්න හිත කියනවා. නිශාත්තත් එක්ක දවසක් ඔහු නැති වුන දවසට දුලිප් එක්කත් ඒ පැත්තේ ගියා.විශේෂයකට තිබුනේ වෙනදා දහඩිය දාගෙන පැදපු මම බයිසිකලේ වාඩි වෙලා යන්නේ. ඒ කියන්නේ කෙසේ හෝ මේ ගැහැණු ළමයා ගමේ කෙනෙක්ට අයිති කරගන්න තම අපි උත්සහ කලේ. ඈ ගැන හිතක් පහල වුනාට නිදා ගනිද්දී  සිහින දකින ඒවා අත අල්ලාගෙන පාරේ ඇවිදින හැටි,පෝරුවක් උඩ ඉන්නවා වගේ දේවල් ගැන සිහින් මැවුවෙත් නෑ නින්දේදී දැක්කෙත් නෑ.මිට කලින් මවපු හීන බොඳ වුනේ  හරියට "ගස්ලබු බටයෙක් සබන් බෝල යවපු ගමන් බිඳෙනවා වගේ". මවන වේගෙට වඩා වැඩි වේගයෙන් බොඳ වෙනවා. අනිත් දෙන්නත් එක්ක බස් එකේ හිනා වෙලා කතා කලා කිවුවට මගේ මුණ බැලුවෙත් නැහැ ඇගේ යාළුවනම් අමුතු බැල්මක් බලල අහක බලාගන්නේ මහා "අලුගුත්තේරු" විදියට.එත් අරුන් දෙන්නට වඩා මං ටිකක් ඉස්සරහින් හිටියේ.ඇගේ පාසලේ නිවාසාන්තර තරඟ දවසක "සරඹ සංදර්ශනයකට" ඈ සහභාගී වෙලා එයට අවශ්‍ය  සුදු අත්දික ෂර්ට් එකක් මට දෙන්න හැකි වුනා .ඈ ඇන්දයින් පසු සෝදන්නේ නැතිව මට අඳින්න මම සිහින මැවුවා.නැවත එය බාර දෙද්දී අර "කිරි පාට ඇස් දෙක" ලගටම දකින්න, ඒ දෙද්දී ඇස්දෙක කරකවා "ස්තුතියි" කියනවා අහන්න ආසාවෙන් හිටියේ. අනිත් දෙන්නට වඩා පියවර ගානක් ඉස්සරහින් මම හිටියා.අවාසනාවකට  ඒ සුදු කමිසය නැවත ලැබුනේ නැහැ. මේ විදියට මම නිශාත්තත් එක්කත් දුලිප් එක්කත් අපේ ගමන ගියා. හදිස්සි දවස් වල අපි තිදෙනාම ඇගේ ගෙවල් වටේ කැරකුණ වෙලාවලුත් තිබුනා.ඒ වෙද්දී අපි තිදෙනාම එකා පස්සේ එකා ඇගේ හිත ගන්න උත්සහ කළා.

කාලෙකට පස්සේ උදේ බස් එකේ මම රැකියාවට කොළඹ යද්දිත් එකම බස් එකෙන් ඇවිත් බස් ස්ටැන්ඩ් එකේ අපි දෙන්නම මූණට මුණ හමු වුනා .මාව දැක්ක ගමන්  ඉතා හුරුපුරුදු යාළුවෙක් එක්ක හිනා වෙන විදියේ හිනාවක් දැම්මා.ඒත් එක සැරේම හිනා නොවී පිටුපස බැලුවේ ඇගේ යාලුවෙක් එක්කවත් හිනා වුනාදවත් කියල දැනගන්න.මිට කලින් ඒ විදියේ නින්දාසහගත අත්දැකීම්  අනන්තවත් විඳලා ඇති නිසයි.නොසිතු විදියට ඇය මාත් එක්ක කතා කළා!!..  ඇය විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යාවක් බව ඇගෙන් මම දැනගත්තා. මෙච්චර කොල්ලෝ කරදර කරලත් පළවෙනි  සැරෙන්ම විශ්වවිද්‍යාල යන්න තරම් ඈ දක්ෂ වුනා. මමත් මගේ රැකියාව ගැන ටිකක් විස්තර කියල අපි දෙන්න වෙන් වුනා.ඉන්පසු  අද වෙනකන් ඈ දැක්කේ නැහැ.

අපිත් එක්ක කතා නොකර දැන් අපිටත් කලින් හිනා වෙලා කතා කරන්නේ ඇයිද කියලා මට ඒ හැටි පුදුමයක් ඇති වුනේ නැහැ."පැණි වරක ගහටත් හෙන ගහනවානේ" කාලෙකදී.ඒ වගේම ඇයට මහා නින්දා සහගත සිද්දියකට මුහුණ දෙන්න සිදු වුනා. ඉතා ප්‍රසිද්ද ටියුෂන්  ගුරුවරයෙක් සමඟ ඇති වුනා කියන සම්බන්ධයක්.ඔහුගේ බිරිඳ ඇයත් සමඟ කෙහිවලු පටලවා ගත්තා. තව තව සිද්දි ගොඩාක් ඇති වුනා ලු. පස්සෙන් ආපු කොල්ලෝ හැමෝම  විහිළු කරන්න ගත්තා. ඉතා පහත් ගෑණියෙක් විදියට කොල්ලෝ අතරේ කතාවක් නිර්මාණය වුනා.ඈ කාලයක් ගමෙන් පිට වෙලාත් හිටියා.මේ කිසි දෙයක් සිදු වුනාත්  කවදාවත් අපි තුන්දෙනා ඒ කිසිම කතාවක් විශ්වාස කලේ නැහැ.අපි තිදෙනාම අවංකව ආදරේ කල නිසා වෙන්න ඇති.ටික කලකින් ඈ ආයෙත් ගමට ආවා.කොල්ලෝ වෙනදා වගේ තමා මුණ බලන්නේ නැති විදියට කොල්ලොන්ට එපා වෙලා. නින්දා සහගත විදියට ඈ ස්සරහ හැසිරුනා. "හරියට උන්ගේ තාත්තත් එක්ක මේ කෙල්ල හිටියා වගේ". ඇතැම් විට ඇගේ කැමැත්ත නොලැබුන කේන්තියට වෙන්න ඕනේ.. මේ කිසිදෙයක් අපි නොදැක්ක නිසා විශ්වාස කලේ නැහැ.ඒ කාලේ අපි විතරයි කලින් විදියටම කෙල්ලෙක්ට කරන ගෞරවයෙන් හිටියේ.ඒ නිසාම වියයුතුයි එදා මාත් එක්ක කතා කලේ. අපි තිදෙනාම කැමැත්ත ලබා ගැනීමට උත්සහ කිරීම  අනිකුත් ප්‍රශ්න ඇති වීම මේ හැම දෙයක්ම මාස 10ක් ඇතුලත සිදු වුනේ.

අද වෙද්දී නිශාන්ත ලංකාවේ නැත. දුලිප් හා මමද ලංකාවේ නොමැත.අප තිදෙනාගේ තාරුණ්‍ය විඳින්නට සැලසු ඇයද අද ගමේ නැත. නුවර පැත්තෙන් දෙමාපියන්ගේ ආශිර්වාදය ඇතුව විවාහ වෙලා සැපවත් ජිවිතයක් ගතකරනවා.ගමේ  කොල්ලන්ගේ සිහින පෙම්වතියන් වෙනුවෙන් මැම්බර් මහතාගේ ඉබ්බා කාර් එකට සමාන සේවාවක් කල මගේ බයිසිකලේද අද ගෙදර පිලිකන්නේද නැත. නමුත් මතක් වෙද්දී ඇස්දෙක බොඳ කරන සුන්දර මතකයක් ඉතිරිව ඇත.හැමදාම මට හිතෙනවා වගේ අදත් හිතෙනවා "අපරාදේ අපි ඉක්මනින් ලොකු වුනේ".


ප/ලි: ඉරිසියාවක් නැතිව අදත් සිත්තරේ ඇන්දේ තිළිණි.

සිංහ උයන.

                                 අපි කාලයක් වටේම තියෙන සංගීත සංදර්ශන බලන්න පුරුදු වෙලා තිබුනා. ඉස්කෝලේ ගමන නවත්වලත් නැහැ ඒ වෙද්දී. ගෙදරට හැම දාම කියන බොරු ටික කියල ගෙදරින් පැන ගන්නේ රෑ 12 කලින් එන පොරොන්දුව පිට. ඒ කාලේ මට හරියට මල ගෙවල්, හත් දවසේ බන ගෙවල්,පිරිත් ගෙවල්,ප්‍රාදේශීය සභා මන්ත්‍රී කෙනෙක්ට වගේ.ඒත් මම යන්නේ වෙන වෙන ගමන්.මැරෙනවා කියල ඒ හැටි මැරෙන්න තරම් අපේ ප්‍රදේශය විශාලා මහනුවර වගේ වුනේ නැහැ.ගියපු ඒ හැම තැනකින්ම  වින්දනයක් ලැබුවා.ඒ කාලේ නරක වැඩ කිසිවක් තිබුන කෙනෙක් නෙවෙයි මම සහ අපි. ගෙදර ඉඳලා 30Km දුර තිබ්බත් අපි යන්න පුරුදු වෙලා තිබුනා. ඒ හැම දවසකම අපි ගියේ අමාරුවෙන් හොයාගත්තු සල්ලි කියක් හරි එකතු කරගෙන ප්‍රෙට්‍රල් බෝතලයක් පුරවා ගෙන.අපිත් එක්ක ඉඳපු බස් අජිත්ගේ මල්ලි නිශාන්ත ගේ බයිසිකලෙන්. පොඩි වුන් වෙච්ච  අපේ ශරීර කුඩුව ඒ හැටි ලොකුත් නැහැ. පහසුවෙන් තුන්දෙනෙක් එක බයිසිකලේ යන්නත් පුළුවන් හෙල්මට් අවශ්‍ය ලියකිවිලි කිසිවක් නැහැ. එත් ඒ කාලේ තිබුන නීතියේ නිදහස් බවේ ප්‍රයෝජනය හොඳට ගත්තා.ප්‍රධාන පාරේ තියෙන පොලිස් ස්ථාන හෙල්මට් නැතුව තුන්දෙනක් එක්ක වයස 18 අඩු අපි පහුකරගෙන යන්නේ වාසනාව උරගාබැලිම වගේ.අපි වාසනාවන්තයි කවදාවත් අපි පොලිසියෙන් නැවැත්තුවේ නැහැ ඒ පාරෙන්ම අපි ආයෙත් ආවත් පොලිසියේ ඉදිරිපිට ඉන්න දෙදෙනා හොඳට නිදි දර්ශන තමා අපි හැම දාම දැක්කේ.

අපි 7 -8   වසරේ වගේ කාලේ කොහේ හෝ ගිහින් එද්දී මේ විදියට පොලිසියක් පහු කරන යද්දී පොලිසියට "හූ" කියල පොලිසියේ ආරක්ෂාවට ඉන්න නිලදාරීන් අවදිකරන භයන්කාර සෙල්ලම ආසාවෙන් කලේ.අපි ඒ කාලේ ෆුට්සයිකල් පැදගෙන ඕන දුරක් ගියා. වටේ පිටේ කසිප්පු තිප්පොළවල් වලින් අරගත්තු කසිප්පු බැරල් පොලිසියේ ගොඩ ගහල තියන්නේ. දවසක් නිශාන්තයි,මම තව දෙදෙනෙකුයි  රෑ ගිහින් එද්දී මේ බැරල් වලට  කළු ගලක් ගහල වේගයෙන් බයිසිකලේ පැද්දා එත් අවාසනාවකට නිශාන්තගේ රබර් සෙරෙප්පුව පාරේ හැලුනා. නමුත් ඕනවට වඩා එඩිතරයා මෝඩයා කියනවා වගේ ආයෙත් හැරිලා ගිහිං සෙරෙප්පුව අරගෙන අපි හිටපු තැනටම  ආවා.ඒ එද්දිත් තව ගලක් ගැහුවලු.(අපි නිශාන්තගේ හැටි දන්නවා ) 

එදා ඉතිං අපි 5 දෙනෙක් බයිසිකල් 2 න් යන්න සුදානම් වුනේ කානිවල් එකක් බලන්න. කලින් කිවුවා වගේ අවධානම අරගෙන අපි ගියේ හැම දෙයටම වඩා කානිවල් එකේ විනෝදය වැඩි නිසා. හැම බාධකයක්ම ජය අරගෙන අපි කානිවල් භූමියට ආවා.ඇතුල් වීම නොමිලේ. මුදල් නොගෙවා බලන්න තිබුනේ වෙළඳ කුටි විතරයි. මෙලිගෝ රවුම්,කතුරු ඔන්චිල්ලා  හැම දෙයක්ම ඉතින් සල්ලි සල්ලි වලින් තමා. කතුරු ඔන්චිල්ලාවේ යන වුන්ගේ කෑගැහිල්ල හරියට අපිට දැනුනේ අපිට "කෝචෝක්" කරන වගේ. තෙල් නැතිව කැරකෙන ඔන්චිල්ලාවේ "චිරි" "චිරි" සද්දේ අපිට ඇහුනේ "වරෙන් වරෙන් පලයන් රවුමක්"  කියන්නා වගේ.අපි යනවයි කියපු දානේ ගෙදරට අරන් යන්න සීනි ගන්න සල්ලි විතරයි ගෙදරින් දෙන්නේ. ඒකෙන් පෙට්‍රල් ගහගෙන ආවේ. අපි කවදාවත් මේවා පැද්දේ නැහැ.ලඟින් ගිහින් ඈතට වෙලා බලන් හිටියා විතරයි. විශාල පිට්ටනියක් නිසා ඇවිදින්න හොඳට ඉඩ තිබුනා අපි ඇවිද්දා ඈතින් ඇහෙන "චිරි චිරි" සද්දෙත් සංගීත සංදර්ශනේ වාදනයත් විඳ ගෙන අපි කොත්තු කඩ අයිස්ක්‍රීම් කඩ පහුකරගෙන යද්දී පිටනියේ එහා කොනට වෙනකන් අපි ඇවිත් තිබුනා. රාත්‍රී 2 විතර වෙලා නිසා වැඩිය සෙනගත් පේන්නත් නැහැ. 

ටිකක් කළුවර වැඩි ගස් කොලන් වලින් වට වුන තැනක ටකරන් වලින් වටේට ආවරණ කරපු තැනකට අපි ඇවිල්ල තිබුනේ.වැඩි ආලෝකයක් නැහැ, වැඩි සෙනගක් පේන්නත් නැහැ,ටිකක් පාළුයි වගේ තැනක්.ඒත් එය ඇතුලේ මිනිසුන් එකා දෙන්න එහාට මෙහා යනවා පේනවා.තව ටිකක් ලංවෙලා බලද්දී  දොරටුවේ අයිනේ තිබුන බෝර්ඩ් එක දැක්කාම අපි කාගේත් ආසාව වැඩි වුනා. "සිංහ උයන"  ඇතැම් කානිවල්වල සත්තු පෙන්වනවා මම අහල තිබුනා.අපි දැකල තිබුනේ පුහුණු  කරපු අපිට හුරු පුරුදු සතුන් විතරයි.එත් සිංහයෝ දැකලා නැහැ. පොඩි කාලේ අහුන්ගල්ලේ සත්තුවත්ත බලන්න ඉස්කෝලෙන් එක්ක ගිය වෙලේ අපිට බලන්න ලැබුනේ හරි පොඩි වෙලාවයි ඒකත් පෝලිමේ ගිහිං. සිංහ පැටවූ හරි හුරතල්. "බූල් දිග ලොකු පුසෝ" වගේ.අපිත් එක්ක හිටපු දෙන්නේක් "පොඩිවුන්ගේ ආශාවල් බං" කියල වෙන පැත්තකට ගියා. ඒත් අපි තුන්දෙනා මේ අදහසට ගොඩාක් කැමැත්තෙන් හිටියේ.වටේ පිටේ ටිකට් ගන්න කෙනෙක් හිටියෙත් නැහැ.අපි දන්නවා මේ වගේ තැන් වල ඇත්තේ හිලෑ කරපු සිංහයෝ හරියට අහුංගල්ලේ වගේ. ටකරං ආවරණේයෙන් උයනට ඇතුළු උනා. අපි හෙමින් හෙමින් අඩිය තිබ්බේ.. ගස් අස්සේ ඉඳල කොයි වෙලේ අපේ ඇඟට පනිවිද දන්නේ නැති නිසා.පොඩි පැටවුනම් කකුල් හූරනවා. ඒක තමා ඉවසන්නම බැරි.මේ සත්තුත්  බළල් පවුලේ නිසා කොයි පැටියත් එකයි.. තුන් දෙනාට තුන් දෙනා බයෙන් තව ඇතුලට ගියා.

                                            අපි එදා බයෙන් බයෙන් ඇවිද්දේ මේ වගේ.

ගහක් යට එක මිනිහෙක් ගහට හේත්තුවෙලා ඉන්නවා දක්කමනම් ටිකක් අමුතු  බයක් දැනුනා.ඒත් පෙනුන විදියට කරදරයක් වෙලා නැහැ.හෙමින් අපි එතනට කිට්ටු කලාම දැක්කේ.ගහට හේත්තුවෙලා නිදි කියල.පව් දවල් දවසෙම මහන්සියට වෙන්න ඇති.ඇඳුම් එහෙම එහෙ මෙහෙ වෙලා තිබුනෙත්.එක්කෙනා  දෙන්නා ඒ විදියට ගස් යට පොඩි පොඩි මේස තියාගෙනත් ඒවාට ඔළුව තියාගෙනත් නිදි.එත් අපි එක සිංහයෙක්වත් සිංහයෝ දාල තියෙන කුඩුවක්වත් දැක්කේ නැහැ තවම .සර්කස් කාරයෝ වගේ ඇඳන් ඉන්න කිසි කෙනෙක් දැක්කෙත් නැහැ.අපි ගස් අස්සේ වට පිටාව  බල බල බයෙන් බයෙන් ආපු අපි ඔළුව උස්සල ටිකක් දුර බැලුවා. එතකොට අපිට තේරුනා අපිට වෙච්ච දේ. කළු පාට බෝර්ඩ් එකක කහා පාටින් "LION" කියල ගහල තිනුනා. ගස් යට වැටිලා ඉඳල තියෙන්නේ හොඳට ලයන් ලාගර්  බියර් බීපු සෙට් එකක්.ඒ සිදු වීමෙන් පස්සේ අපිට ආයෙත් ගමේ කලිසමක් ඇඳන් යන්න බැරි තත්වයක් ඇති වුනා.


ස්තුතිය සිත්තර තිලිණිට.

සිරිවර්ධන බුදුදහමින් නිවන් ගිය සීයාගේ බීම කඩේ.

                                     
                              අපි ඉස්කෝලේ ඇරිලා බස් එක එනකන් හිටපු හංදියේ ලොකුම කොල්ලෝ ටික තමා අපි. බස් අජිත් ඒ මල්ලි නිශාන්ත ,රොෂාන් මම. අපි තමා හිටපු එකම දිග කලිසම් කාරයෝ. අනිත් උන් පොඩි උන් නිසා උන්ගේ වැඩ ලාමක නිසාත් අපි උන්ව ගණන ගත්තේ නැහැ ඒත් පස්සෙනුත් ආවා. කාලේන් කාලෙට අපි බස් එක එනතෙක්‌ හිටපු තැන් සැරින් සැරේ මාරු කළා. මේ කාලේ අපි හිටියේ සියාගේ කඩේ. සීයාගේ කඩේ කියන්නේ හංදියේ තිබුණු ටොෆි බිම බෝතල් කෑම ජාති තිබුන පොඩි කඩයක්. මේක කලින් ආත්තගේ කඩේ. ආත්තා මියගියාට පස්සේ අපි කිවුවේ ආත්තා හිටපු සීයාගේ කඩේ කියල. නම දිග වැඩි වචනෙත් පොඩ්ඩක් පැටලෙන ගතිය වැඩි පස්සේ ලොකු එකා ඉඳල පොඩි එකා දක්වා හැමෝම කිවුවේ සීයාගේ කඩේ කියලා.


මම එක වසරට බාර දුන්න දවසේ ඉඳල මේ කඩේ හොඳට මතකයි. අවුරුදු ගානකට සැරයක් පොඩි තීන්ත පාරක් දැල් වටේ ගෑවට සමහර බඩු ඇන්ටික් වෙලා. බිස්කට් පැකට් වල පාට පාට කවරය තනි සුදු පාටට හැරිලා. මේ කඩෙන් මම මුලින්ම ටෝෆියක් හොරෙන් කෑවේ එක වසරේදීමයි. ඒ ප්‍රසාද් ගේ හැකියාවෙන්. ප්‍රසාද් කියන්නේ මම එක වසරට බාර දුන්නු වෙලේ මගේ වම් පැත්තේ පුටුවේ හිටපු කෙනා. ලේනෙක් අඳින්න කියපු වෙලේ මගේ පොතේ නරියෙක් ඇඳලා නරියට ලේනා කියපු  ප්‍රසාද් ගේ ආත්තමගේ කඩේ තමා  මේ.  අපි දෙන්න ඉස්කෝලේ ඉවර වුන ගමන්  කඩේට ගියාම ආච්චි අහක බලද්දීම බෝතලෙන් ටොෆි ගන්නේ අනුන්ගේ කඩේකින් හොරෙන් ගන්න විදියට. නිකන් ලැබෙන ටොෆිය කන්න මම හැම දාම ප්‍රසාද් එක්ක යන්න පුරුදු වෙලා හිටියේ මටත් නොදැනීමයි. ටික කාලයක් යද්දී  ඒ පුරුද්ද නැති වෙලාම ගිය.


මේ ආච්චි ගෙන් පස්සේ නිතරඟයෙන් මුදලාලි වුනේ සීයා. සීයා ඒ හැටි පොඩි ළමයින්ට කරුණාවන්ත නෑ නිකන් ටොෆි එකක්වත් දුන්නේ නැහැ කවදාවත්.බස් එක පරක්කු වෙද්දී වතුර බොන්න ළමයි කඩේට යද්දී සීයාගේ නහය දිග් වෙනවා කේන්තියට. හිටපු ගමන් බැනලත් එලව ගත්තු දවස් තිබුනා වතුර නොදී.  දැල් අස්සේ එල්ලිලා සෙල්ලම් කරද්දී  දැල් දොරේ ඔන්චිලි පදිද්දී තරම් මේ සියට කේන්ති ගියේ නැහැ වෙන මොකකටවත්. කොහොම කලත් ලොකු ළමයින්ට පොඩි කැමැත්තක් තිබුනා මොකද කිසි කරදරයක් නොකර ඉන්න නිසා වෙන්න ඕන. අපිට ඒ විදියට සැලකුවාට මම කාලෙක ඉඳං මේ සීයා එක්ක කේන්තියෙන් හිටියේ. ඒ මට  පොඩි කාලේ කරපු වැඩක් නිසා.


ඒ කාලේ මම 7 වසරේ වගේ වෙනද වගේ වතුර තිබහක් හැදිලා අපි වතුර බොන්න ගියේ සීයාගේ කඩේට. පිරිසක් එක්ක ගියාට  කවදාවත් වතුර දෙන්නේ නැහැ. තනි තනියෙන් යද්දී  සියාටත් සංතෝසයි අපිටත් වතුර ලැබෙනවා. මට කලින් කඩේට ගියේ නිශාන්ත ඊට පස්සේ මම. මට දුන්නු වතුර ටිකක් අමුතුයි වෙනද දෙන තැනින් නෙවෙයි වතුර ගත්තෙත්. බොන්න දුන්නේ වතුර එකෙත් තේ කොළ තව බත් ඇටයක් වගෙත් තිබුනා. එක උගුරක්‌ බොද්දි රස වෙනස් බව තේරුණා නිසා බොන විදියට ටිකක් ඉඳල වතුර එක විසිකරලා දාලා නිශාන්ත ඉන්න තැනට ගිහින් විස්තරේ කිවුවාම දැනගත්තේ ඒ ඊට කලින් නිශාන්ත ගියපු වෙලේ අත හෝදපු හා කෝප්ප හෝදපු වතුර මට බොන්න දුන්නේ කියලා.  එතන හිටපු අනිත් එකා අපි දෙන්නටම කලින් ගිහින්  අඹ ගහෙන් ඇහුලුව ගෙඩියත් හෝදලා තියෙන්නේ මට  වතුර දුන්නු තැනින්. එදා ඉඳල වතුර බොන්න අපි වෙන කඩයකට යන්න පුරුදු උනා.


අපි ලොකු පන්ති වලට ගියාම දිග කලිසම් අඳින්න පටන් ගනිද්දී කලින් වගේ නෙවෙයි පොඩි පිළිගැනීමක් තිබ්බා. කඩේ ඇතුලට ඇවිත් වාඩි වෙලා ඉන්න අවසරය ලැබුනා.  ඒ කාලේ තමා දැනගත්තේ පොඩි වුන්ට අකමැති හේතුව. කඩේ දැල් අතරින් අනම් මනං කඩේට ඇතුල් කිරීම දොරේ එල්ලිලා සිසෝ පැදීම හකුරු කෑලි කිරි ටොෆි වගේ දේවල් ණයට ගැනීම පසුව ආයේ මුදල් නොදීම පස්සේ අකමැත්තෙන් වුනාත් ඒ දේවල් අමතක කරන්න සිදු වීම  වගේ සිද්දි නිසා පොඩි වුන්ව පෙන්න බැහැ. මොනවා උනාත් කතාව සාධාරණයි. ඒත් මට කරපු ඒ අලුගුත්තේරු වැඩේ මටනම් තවමත් හොඳට මතකයි. සමහරවිට ආච්චි නැති සොවින් ඉන්න නිසා මේ වගේ වැඩ කරනවද දන්නේ නැහැ .


එදත්  අපි තුන්දෙනා කඩේ ඇතුලේ බැංකුවේ වැඩි වෙලා ඉද්දි අපිට තිබහක් ඇවිත් තිබුනේ. ටිකකින් අපිට හිතුන දේ නිශාන්ත දෙසැරයක් හිතන්නේ නැතුව ක්‍රියාත්මක කලා. රාක්ක අතරේ පාට පාටින් තියෙන එක එක ජාතියේ බිම බෝතල් තුනක් අපි තුන් දෙනාගේ බෑග් ඇතුලට අතුරුදහන් වුනා. බෝතල් අඩි දෙකක් විතර විශාල කන්නාඩි දෙකක් නිතරම පැළඳගෙන හිටියාට පෙන්නේ නැහැ. කන් ඇහෙන්නෙත් නැහැ කියල අපි දැනගත්තේ බෝතල් දෙකක් එකට වදිද්දී එන ශබ්දයට  කිසි වෙනසක් පෙන්නේවේ නැති නිසා. එක සැරේම කඩෙන් එලියට යන්නේ නැතුව ටිකකින් අපි සීයට සුභ පතල කඩෙන් එලියට ගියේ හංදියෙන් ටිකක් එහාට වෙන්න තියෙන කරදරයක් නැති පාළු තැනකට. මුඩිය කටින් කඩලා වීදුරු බෝතලේ ඇති රතු පාට බිම ටික කටට හලාගෙන ටිකක් රස බලලා  ටිකකින්  උගුරෙන් පහලට යද්දී දැනෙන සනීපෙ ගැන කියල වැඩක් නැහැ. තුන්දෙනාගෙම තිබහත් ගිහින් බඩ ගින්නත් ඉවරයි. හිතටත් සනීපයි. අපි කවදාවත් හිස් බෝතල් අකුලකට වීසි කලේ නැහැ. ඒ බෝතලෙත් බෑග් එකේ දාගෙනම ගියේ. ටිකකින් එන පාන් බාගේ බස් එකේ සැමන් වගේ ළමයි පැක් වෙද්දී අපි දොරටුවේ එල්ලීලා යන්නේ හිස් බෝතලයත් පිටේ එල්ල ගෙන.

                                               අපි එදා මෙහෙමයි හිටියේ.


කිලෝ මීටර් හයක් විතර බස් එකේන් ගිහින් බහිද්දී අපිට ආයෙත් තිබහයි. ඒ පාලතටම සීයාගේ වගේ කඩ තිබුනේ එකක් නිසාත් ආයේ බොනවානම් සල්ලි දීලා තමා බොන්න වෙන්නේ. ඒත් අපි හොරෙන් ගන්නෙත් නැතුව සල්ලි දෙන්නෙත් නැතුව තව බිම බෝතල් දෙකක් ගත්තා. ඒ සාමාන්යෙන් හිස් බෝතලයකට රුපියල් දහයක් ලැබෙනවා බෝතල් තුනෙන් ලැබෙන සල්ලි වලින් අපිට තවත් බෝතල් දෙකක් ගන්න පුළුවන් කම තිබුනා ඒ වායේත් රස බලල කට්ටියම සතුටින් විසිරිලා යනවා. කාලයක් මේ විදියට කරද්දී සීයාට ටිකක් වෙනසක් දැනිල තිබුනා  බෝතල් අඩුවීම ගැන. පස්සේ අපි බෑග් එකේ දාගෙන ගෙදර ලඟට හිස් බෝතල්  ගෙන යන එක නැවැත්තුවා. සීයාගෙන් අරගෙන මගට ගිහින් බිලා හිස් බෝතලේ ආයේ හොරෙන්ම ගෙනල්ලා රාක්කෙන් තියලා කිසි දෙයක් නොවන විදියට ආයෙත් කඩේ වාඩි වෙලා අපි අපේ පාඩුවේ හිටියා. කාලෙකට පස්සේ සීයාගේ පුතා, ප්‍රසාද්ගේ තාත්තා කඩේ බාරගත්තයින් පස්සේ ඉබේම අපි කඩේට යන එක නැවතුනා..


අපි දන්නා කාලේ ඉඳල සීයා බෞද්ධ පොත් කියවන ගමන් හිටියේ . සීයා "සිරිවර්ධන බුද්ධාගමේ" සරණ කියපු උපාසකයෙක්.  දැන් කාලේ ප්‍රසිද්ධ සිරිවර්ධන කියන තැනැත්තා ඒ කාලේ ඉඳලම මේ වගේ වයසක මිනිසුන්ගේ මනස විකුර්ති කරලා තිබුනේ. ඔහුගෙන් බණ අහල සියදිවි නසාගත් එකම පුද්ගලයා මේ සීයා වෙන්න ඕනේ. අපේ පාසල් ගමනේ අවසාන දවස් කිහිපයේදී දැනගන්න ලැබුනේ මුහුදට පැනලා සියදිවි නසා ගත්තා කියන සංවේදී පුවත.  ගාල්ල කොටුව උඩ ඉඳල මුහුදට පැනලා තියෙන්නේ "මේ මගේ කුණු ශරීරය මුහුදේ ඉන්න මාළුන්ට ආහාරයක් වේවා ඒ පිනෙන් නිවන් දකින්න ලැබේවා" කියල. ඒ වෙලාවේ කොටුවේ හිටපු හිඟන මනුස්සයෙක් සාක්ෂි දීලා තියනවා අන්තිමට පනින්න පෙර  සීයා කියපු වචන ටික. මිය යන්න කලින් සිකුරාදා දවසේ "සිරිවර්ධන"  බණක් දේශනා කරද්දී මේ වගේ වයසක පිරිසකට කියල තියෙන්නේ මේ කුණු ශරීරය කෙනෙකුට ආහාරයට දෙන්න වගේ අදහසක් එන දෙයක්. සීයා මුහුදට කෙසේ වෙතත් මුහුදු රැල්ලට පැනලා තියෙන්නේ. උඩ ඉඳං පනිද්දී ගොඩට ආපු රැල්ල අයෙත් ගිහින්. කෙලින්ම වැටිලා තිබුනේ කළු ගල් ගොඩට. කොහොම උනාත් නිවන්නම් දකින්න බැරි වෙයි ඒ කාලේ කරපු ඇතැම් වැඩ නිසා. සිරිවර්ධන ගෙන් බණ අහපු කි දෙනෙක් මේ විදියට අකාලේ ජිවිත නැති කරගත්තද දන්නේ නැහැ.



වෙනදා වගේම සිත්තරේ තිලිණිගෙන්.

පාසැල ජිවිතේ තවත් අඳුරු දවසක්..

                 
                             අපි  හතර වසරේ ඉද්දි පිරිසිදු කිරීම තිබුනේ එළියේ. මිදුල අතු ගාන්න.හතර වසර පටන් ගද්දි මුලින්ම ලැබුනේ  පංති කාමරය පිරිසිදු කරන්න. ගෑණු ළමයි ගොඩේ ඉන්න දැන් වගේ නෙවෙයි ඉස්සර අපි පොඩ්ඩක්වත් කැමති නැහැ.පුළුවන් තරම් ඈත් වෙලා ඉන්න තමයි බැලුවේ. ගෑණු ළමයින්ගේ පුටු අස්සේ, ඩේස් යට කුණු අතු ගාන්න අපි කැමති වුනේම නෑ. මොකවත් නිසා නෙවෙයි ගෑණු ළමයි කියන කථා ඉවසන්න බැරි කමට. මාස දෙකකට විතර පස්සේ පංති භාර මිස්ට වැඳලා මිදුල අතුගාන්න පුළුවන් විදියේ සුහද මාරුවක් ගත්තා. ඒකටනම් ගෑණු ළමයිනුත් කැමති වුනා මොකද එයාල අව්වට අකමැති නිසා.


 ඒ කාලේ අපේ පංති නායකයා දුමින්ද. දුමින්ද 2 වසෙරේ ඉඳලම මම හිටපු පංතියේ හිටියේ. ඒ නිසා මම දිමියා ගැන දන්නවා හොඳට. නායකත්ව ලක්ෂණ හොඳට තිබුන කෙනෙක් එත් ටිකක් කපටි. තුන වසරේදී  තවත් කෙනෙක් එක්ක සම සමව සල්ලි දාලා බබල්ගම්  එකක් අරං දෙන්න හවුලේ කාපු හැටි මතකයි. ඒ සිද්දිය "හතරරියන් හා දෙරියන් කවි පන්තිය වගේ". ඒ ගත්තු බබල්ගම් ඒක දුමින්ද සම්පුර්ණයෙන්ම කටේ දාගෙන විනාඩි 10 ක් හපල ඩිලාන්ට දුන්නේ ඉතුරු ටික ඉස්කෝලේ ඉවර වෙනකන්ම හපලා ආයේ දෙන්න කියන පොරොන්දුවෙන්. පළවෙනි විනාඩි දහයේ තියෙන රසය ඊට පස්සේ නෑ ඩිලාන් දවසම හපන්න පුළුවන් නිසා දෙවනියට කන්න තීරණය කලා. හොඳම හරිය දුමින්ද රස බලල හාපෙ විතරක් ඩිලාන් බඩේ හුලන් පිරෙනකන්ම හැපුවා.


බ්‍රහස්පතින්දා මිදුල අතුගාන කණ්ඩායමේ පංති නායකයා වුන දුමින්දත් හිටියා. ගෙදර ලඟින් උදේ තියෙන බස් ඒක ඉස්කෝලේ ලඟට වෙද්දී ඉස්කෝලේ පටන් ගන්න ලඟයි. හැමදාම මම අතුගාන්න යද්දී අපේ කණ්ඩායම අතුගාල ඉවරත් වෙලා සෙල්ලන් කරනවා. වෙන පංති වල වගේ නෙවෙයි අතුගාපු නැති කෙනාගේ කොටස ඉතුරු කරන්නේ නැහැ. තනියෙන් හරි ඉන්න කෙනා අපේ පංතියට අයිති කොටස පිරිසිදු කරනවා. හැම දාම දුමින්දට කිවුවාම කියන්නේ "හරි හරි කමක් නෑ" අපේ පාරේ බස් ගැන හොඳට දන්න නිසා මට කිසි ප්‍රශ්නයක් වුනේ නෑ.එත් අපේ පංතිභාර  මිස් වුනේ හතර වසරේ ඉන්නකං මගෙන් පළිගත්තා වජිරා මිස්. දුමින්දගේ හොඳ කම නිසා මට කිසි ප්‍රශ්නයක් වුනේ නෑ. අන්න නායකයෝ.


එත් මට මේ දේ හරි ප්‍රශ්නයක් වුනා මගේ හිතට. ඒක දවසක් වත් මගේ කොටස ඉවර කර ගන්න බැරි වුනානේ. මම එන බස් ඒක තමා අපේ පාරෙ ඉස්කෝලේ පැත්තට උදේන්ම යන  බස් ඒක. කොහොමත් ඉස්කෝලේ පටන් ගන්න කලින් ඉස්කෝලේ ලඟට යන නිසා කාටවත් කරදරයක් නෑ. ගුරුවරු එන්නෙත් මේ බස් එකේනේ. වජිර මිසුත් ආවේ අපිත් එක්ක. එත් මම බස් එකේ නොගිහින් වෙනත් විදියකින් වෙනදට වඩා උදේන්ම පාසලට යන්න විදියක් ගැන කල්පනා කලා. එතකොට තමා මතයක් වුනේ බස් අජිත් ගේ මල්ලි නිශාන්ත්ව. නිශාන්තට ඒ කාලේ පොල්ලට උඩින් කකුල දාල බයිසිකලේ පදින්න පුළුවන්. ඒ වෙද්දී මම පැද්දේ කුඩුව ඇතුලේ. කලින් කථා කරගත්තු විදියට නිශාන්ත බස් ඒක නවත්වන තැනට බයිසිකලෙන් එනකං බලන හිටියත් නිශාන්ත වෙනදා වගේම ආවේ බස් එකේ යන්න සුදානමින්. බයිසිකලේ ගැන ඇහුවාම කිවුවේ "ඩිෆාරන්සල්" එකේ ප්‍රශ්නයක් තියන නිසා පදින්න බැහැලු. පස්සේ කාලෙක දැනගත්තේ ඩිෆාරන්සල් තියෙන්නේ ලොකු වාහන වල විතරයි කියල. ඌ මාව රැවට්ටුවා. හවුලේ කරන වැඩ එහෙමම අමතක කරලා දැම්මා.


මම තනියෙම ඉස්කෝලේ යන්න තීරණය කලා. මට ප්‍රශ්නයක් වෙන්න කලින් ඒ දේ නැති කරගන්න මම ගත්තු උත්සාහය ගැන උඩ ඉන්න කිසි දෙවි කෙනෙක් දැක්කේ නෑ. උදේ හයට විතර ගෙදරින් ගියොත් ඒක දවසක් හරි මිදුල අතුගාන්න උදවු වෙන්න පුළුවන්. ඊට පස්සේ සතියේ උදේන්ම යන්න අම්මගෙන් අවසරෙත් අරගෙන යන්න පුළුවන් කෙටි පාරවල්  වල  ඊට කලින් දවසේ  ඇවිදලා වලවල් බෝක්කු ගැන හොඳ දැනීමක් ගත්තා.


උදේන්ම නැගිටලා කට්ට කරුවලේ හයට විතර ගෙදරින් පිටත්වුනේ  අම්මගේ බැනුම් සද්දෙත් එක්ක. අද නම් කොහොම හරි මිදුල අතුගාල මම වෙනුවෙන් මෙතෙක් කල් කුණු ඇදපු මගේ යාළුවො වෙනුවෙන් ප්‍රතිඋපකාර කරන්න ඕන කියන හොඳ ප්‍රාර්ථනයක් එක්ක මම එලියට බැස්සේ. එත් මට වැඩි දුර යන්න ලැබුනේ නැහැ. පාර දෙපැත්ත කරුවලයි ගඟ අයිනේ කෙටි පාර දිගේ යද්දී උණ පඳුරු අස්සේ ඉඳන් කෑ ගහන කොරවක්කන්ගේ සද්දේ හුළඟට හෙළ වෙන වියලි කෙසෙල් කොළ, අවෙලාවේ මම දැකපු නිසා ඩොන්කා  ගස් වල වහල හිටපු වවුලු අත්තටු ගහල පියාබිද්දී ඇහෙන සද්දේ නිසා මම බය වෙලා හිටියෙ. ආයෙත් ගෙදර ගියේ තව ටිකක් එලිය වැටෙද්දී යන්න හිතා ගෙන. 


තව ටිකක් එලිය වැටෙද්දී මම කලින් දවසේ  හොයාගත්තු  පාරවල් දිගේ ඇවිදගෙන ගිහිං අපි  උදේට බස් එකට නගින තැනයි ඉස්කෝලෙයි අතරේ මැද හරියෙන්  වගේ තැනකින් මම මහා පාරට වැටුනා. පාර දෙපැත්තේ ඉන්න මිනිස්සු අහන ප්‍රශ්න වලට උත්තර දීලාම එපා වෙලා. කවදාවත් නැතුව පයින් යද්දී මිනිස්සු මොනවා කියනවා ඇත්ද. කාටවත් ඇත්ත විස්තරේ කියන්න බෑ. තව ටික දෙනෙක් මගේ පස්සෙන් එන්න හදන්නේ වෙන මොනවා හරි ප්‍රශ්නයක්වත් නිසාදෝ කියල. ඉර එළියත් දැන් ටිකක් වැටිලා කණ දෙපැත්තෙන් දාඩියත් බේරෙනවා. හැම හංදියක් ලඟම ඉස්කෝල බස් ඒක එනකං ඉන්න ළමයි මගේ දිහා බලන්නේ හරි අමුතු විදියට වට පිට බලද්දී මට දැනෙනවා ටිකක් දවල් වෙලා වගේ. සමිරලගේ ගේ ටිකක් පහු වෙද්දී,  ඇඟටත් ටිකක් මහන්සි එත් හිතටනම සතුටුයි ඉස්කෝලෙට තියෙන්නේ තව ටික දුරකින් නේ. සමීරගේ ගෙදර පහු වෙලා වැඩි දුර යන්න ලැබුනේ නැහැ  මගේ පිටි පස්සෙන් ඇහුන ලොරි හෝන් සද්දෙට මම පාරේ කාණුවට බැහැල අයින් වුනේ ඒ ලොරිය  ලොකු වැඩි නිසා සද්දෙන් මම දන්නවා ඒ කාගේ ලොරියද කියල. එත් ඒ ලොරියක් නෙවෙයි අපි හැම දාම උදේට ඉස්කෝලේ යන ඩිපෝ බස් ඒක. බස් ඒක මාව පහු කරන යද්දී මට හූ කිවුවේ, හිනා වුනේ කොළ කෑලි වලින් ගැහුවේ මම එද්දී පාර දෙපැත්තේ හිටපු උන් ටිකයි මම නගින තැනින් නගින නිශාන්තල කට්ටිය.

                                             බස් ඒක පහුකරන් යද්දී  කේන්ති ගියපු මම

බස් ඒක පස්සෙන් දිවුවත් වැඩක් වුනේ නැහැ. කිලෝ මිටර හතරක් විතර ඇවිදන් ඇවිල්ල  දුවන්න කකුල් දෙකට පණ නෑ. මෙච්චර උදෙන් ඇවිල්ල කාලයක් හිතේ කැකෑරෙමින් තිබුන දේ ඉෂ්ඨ කරගන්න වෙන්නේ නැහැ කියන දුකයි බස් ඒක පහු කරන ගියපු කේන්තියත් එක්ක මම ඉස්කෝලේ ලං වෙද්දී  "ටිලිං".... "ටිලිං"... සද්දේ ඇහුනා ඒ ඉස්කෝලේ පටන් ගන්න සීනුව. ඉතුරු ටිකක් අමාරුවෙන් ඇවිදලා ගේට්ටුව ලඟට එද්දී ගාථ කියන්න පටන් ගෙන. විනාඩි දහයක් විතර එළියේ ඉඳන් ගාථ කියල ඉස්කෝලෙට ඇතුල් වෙද්දී ලොකු සර් ( ඒ කාලේ ප්‍රින්සිපල්ට කිවුවේ ලොකු සර් කියල) වේවැලත් වන වනා ඉද්දි මගේ බඩ පපුව පිච්චිලා  ගියා.  පරක්කු වුනාට දඬුවම විදියට ස්කෝලෙ ගේට්ටුව ලඟ ඇති කුණුයි, බෝ ගහෙන් වැටෙන කොළයි ඔක්කොම සුද්ද කරලා පන්තියට ගිහිං එදා දවසම උතුරා යන සන්තෝසෙන් ඉගෙන ගත්තා. හතර වසර හිටපු මුළු අවුරුද්දෙම මම අතුගාන වැඩේට සම්බන්ධ වුනේ නැහැ.

බස් අජිත්ගේ පැහැර ගැනීම.

                                                      ඔහුගේ නම අජිත්. ඒත් කථා  කරද්දී වෙනස් වෙනස් විදියට  නම සංස්කරණය වෙලා තිබුනේ. අජ්ජා, අජිත්  මල්ලි, අජූත, වගේ නම් වලින්. වැඩි දෙනා හැඳිනුවේ "අජිත් මල්ලි" කියන නමින්. මට වඩා වයසින් වැඩි වුනත් අපි කථා කලේත් අජිත් මල්ලි කියල. පොඩි එකෙක් මල්ලි කිවුවට ඌ නම් ගණන් ගත්තෙම නැහැ. හැමදාම හවසට කට්ටිය එකතු වෙන තැන දී අජිත් මල්ලි අනිත් අයට වඩා කැපිලා පෙනුනා. ඒ වැඩියෙන් කථා කරන හා කරන මගෝඩි වැඩ  නිසා. අජිත් ඉස්කෝලේ කාලේ මිස් කෙනෙක්ව බයිසිකලේක හප්පලා මිස්ගේ අත කැඩූවයින් පස්සේ ටික කාලයක් යනකම් "මැර අජිත්" වුනා.මේ මොනවා කලත් හරි හිත හොඳ එකා.


මම දෙක වසරේදී තනියෙන් බස් එකේ එන්න බැරි කමට කනිෂ්ඨයේ පිට්ටනිය කොනේ වාඩි වෙලා පාරේ යන බස් ගණන් කර කර ඉන්නේ අක්කාගේ ඉස්කෝලේ ඉවර වෙනකං. එත් මට එහෙම වැඩි කාලයක් තනියෙන් ඉන්න ලැබුනේ නැහැ. මගේ තනියට ආවේ නිශාන්ත. ඒ මොන්ටිසෝරි කාලේ යාළුවා. හොඳ මිතුරෝ දුක සැප දෙකේදීම ළඟ ඉන්නවා කියල මට තේරුම් ගියේ දෙක වසරේදීමයි. නිශාන්ත කියන්නේ අපේ අජිත් මල්ලි ගේ මල්ලි. අයියා වගේම ගොන් වැඩ කරන්නේ සමහර විට ආරෙට යනවද දන්නේ නෑ.  ඒ කාලේ ටාසන් කථා මාලාව හොඳට ජනප්‍රිය වෙලා තිබුනේ.  මම වගේම අක්කලා අයියලා එනකං තනියෙන් හිටපු අපි කිහිප දෙනෙකුට කම්මැලි කම යන්න ගස් නැගීම පැනීම කම්බි වැටවල් යටින් රිංගීම වගේ වීර ක්‍රියා කලේ නිශාන්ත. පිට්ටනිය අයිනේ වවලා තියෙන අරලිය ගස් උඩ තමා වැඩි පුර කාලේ ගෙවුවේ. දවසක් ටාසන් ගහක් උඩ ඉඳල කැරකි කැරකි පනින සංදර්ශනයක් පෙන්වන්න ගහ මුදුනේ. "හූ" තුනක් කියල බිමට පැන්නේ වටයක් කැරකිලා කකුල් දෙක පොළොවේ වදින්න. එත් අවාසනාවට වුනේ වට බාගයක් කැරකිලා කකුල් දෙක හැර මුළු ඇඟම ඒක සැරේ පොළොවේ වැදීමයි.ටික වෙලාවක් යනකන් නිශාන්ත ඒ විදියටම නිදාගෙන හිටියේ. ටිකකින් අමාරුවෙන් නැගිටලා ඇලපත අතගාන ගමන් කිවුවේ "අද හරියට කැරකුණේ නැහැ බං" කියලා ඒ අයියගේ මල්ලි නේ. වැඩි වෙනසක් දැක්කේ නැහැ ගොන්කං වලින්.


අජිත්, නිශාන්ත හා අපි හැමෝම හවසට එකතු වුනේ හංදියේ බස් හෝල්ට් එකට. එතන ජිවිතේ හරි වෙනස්.  කවදාවත් එපා වෙන්නේ නැති අසනීපයක් හැදුනු දවසකටවත් ගෙදරට වෙලා ඉන්න හිතෙන්නේ නැති හරියට අබින් කාපු වගේ ඇබ්බැහි විමක්‌ වෙලා තිබුනේ. හැම දාම හවස  තුන වෙද්දී කිසිම විදියකින් ගෙදර ඉන්න බෑ. කරන්න තියෙන හැම වැඩක්ම උදේ වරුවේ කරලා තුන වෙද්දී නාලා පිරිසුදු වෙන්නේ හංදියට එකතු වෙන්න.  සාමාන්‍ය පෙළ ලියලා කිසි වැඩක් නැතිව ඕපපාතිකයන් වගේ හිටපු මේ දවස් ටිකේ වැඩිපුරම කාලේ ගත කලේ එතන. එත් හැම වින්දනයකටම  දුෂ්ඨයෝ ඉන්න වගේම අපිටත් හිටියා. වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි පොලිසියේ OIC දවසක් කියල ගියේ "උඹල ඔතන ආයේ මම එද්දී හිටියොත් ජනෙල් ටිකකුයි දොරකුයි හයිකරලා දෙනවා ඔතනම පදිංචි වෙලාම ඉන්න"  කියල එත් එතුමාගේ හිත රිද්දන්න බැරි නිසා ඈත නිල්පාට ජීප් එකක් එද්දී දුවන වගේ ශාරීර අභ්‍යාස කළා. අජිත් ගේ සමහර හුරතල් වැඩ වලට ගමේ මිනිස්සු ටික දෙනෙක් කිවුවේ මාදවීකාරයා කියල එත් ඔහු සැලුනේ නැහැ. මොකද නඩුකරයත් ඉන්නේ "කාරයා"කියන ගොඩේ නිසා.හැබයි ටික දෙනෙක් අනුමත කලා අපි එතන ඉන්න නිසා හංදියට ආරක්ෂාවක් ලැබෙනවා කියල. ඒ කාලේ අපි ඔවුන්ට දීර්ඝායුෂ පැතුවා.


අපේ ගේ පහුකරලා ඒ හංදියේ එක් ගමනාන්තයක් වෙන ඩිපෝ බස් එකක් යන්නේ හවස මම ගෙදරින් එලියට බහින වෙලවෙදිමයි. ගෙදර බයිසිකලයක් තිබුනත් නෑවයින් පස්සේ බයිසිකල් පදින්නේ නැත්තේ දාඩිය දාන නිසා. ඒ වෙනුවට කරන්නේ ගේ ඉස්සරහින් යන බස් එකේ එල්ලිලා හංදියේන් බැහැ ගැනීම ටිකට් නොගෙනම . කොන්දාස්තර මාමා එද්දී කියන එකම උත්තරය උනේ බයිසිකලේ හුලන් බැහැලා එකයි මේ එල්ලුනේ කියල. එත් ඒ බොරුව වැඩිකල්  කියන්න ලැබුනේ නැහැ. සුපුරුදු බොරුව කියපු දවසක  බස් එකටම ඇහෙන්න කිවුවේ "මල්ලි ඔයාගේ බයිසිකලේ හැමදාම හුලන් බහිනවා නේ. ලබන මාසේ පඩියෙන් ටියුබ් එකක් අරන් දෙන්නම් එතකන් ඉන්න කියලය". බස් එකේ පිටිපස්සට වෙන්න හිටපු ගෑණු ළමයි හිනා වෙන අතරේ එක ඔරවන මූණක් දැක්කා ඒ වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි අපේ අක්කා. එදායින් පස්සේ සල්ලි දීලවත් ඒ බස් එකේ ගියේ නැහැ දාඩිය දාගෙන බයිසිකලේ හංදියටම පැද්දා.


අපිත් එක්ක හිටපු පිරිසගෙන් වැඩිපුර රථ උණ තිබුනේ අජිත්ට. රියදුරු බලපත්‍ර තිබුණු දෙන්නාගෙන් එක්කෙනෙක් මේ අජිත්. කාගේ හරි බයිසිකලයක් දැක්කොත් හොරෙන්  පදින ගමන් තනි රෝදෙන් යන වගේ වැඩ කරන නිසා අපි  පුළුවන් තරම් ඔහුගෙන්  බයිසිකල් හංගන් ඉන්න උත්සහ කළා. ගේ ඉස්සරහින් එන බස් ඒක නවත්වන්නේ හංදියේ තියෙන තේ කඩේ ළඟ එතනින් සෙනග නග්ගගෙන ආයෙත් අනිත් ගමනාන්තයට පිටත්  වෙනවා. මේ පිටත් වීම පැය භාගයක් වගේ ඇති. ඒ හිටියත් බස් ඒක පිරෙන්නම රියදුරු මහතායි කොන්දාස්තර මහතායි විතරක් ඉන්න දවසුත් තියෙනවා. එච්චරට අපේ හංදියෙන් සෙනඟ. දවසක් අජිත් මේ බස් ඒක වටේ ඇවිද්දේ හරියට අපේ බයිසිකල් වටේ කැරකෙන වගේ. සුපුරුදු විදියට දෙන්නා කඩේ ඇතුලට ගියේ ඉතුරු පැය භාගේ තේ බිලා බුලත් විඩක් කාලා එන්න. මේ හැම දෙයක්ම අජිත් වෙනදට වඩා උනන්දුවෙන් බැලුවා. බස් සේවකයෝ දෙන්න එලියට අවම අජිත් වෙලාව බලල කිවුවේ "මුන් දෙන්නා තේ බොන්න පැය භාගයක් ගන්නවා නේ මචං" කියලා.ඒ කතාවේ ගැඹුරු අර්ථය අපිට තේරුනේ නැහැ.


පහුවදාත් බස් ඒක හරි වෙලාවට ඇවිත් කඩේ ඉස්සරහම නැවැත්තුවා. අජිත් වටයක් කැරකුනා අද මම මේ බස් ඒක අනිත් හන්දියට අරං ගිහිං ආයේ එනවා කවුද එන්නේ මාත් එක්ක. මම දැනගෙන හිටියා මේ දේ කවදාවත් කරන්න බැහැ මොකද යතුර ඩ්‍රයිවර් ළඟ නේ. එත් අජිත් විස්තර කලේ ඩිපෝ බස් වල යතුරු නැහැ වයර් දෙකක් එකතු කරලා ස්ටාර්ට් කරන්න පුළුවන් කියල. ඒ කියපු ක්ෂණයෙන් අජිත් බස් එකට නැගලා ස්ටාර්ට් කළා ඒ එක්කම මාත් එක්ක හිටපු තව දෙන්නෙකුත් නැග්ගා. මම නැග්ගේ නැත්තේ බස් එකක් පැහැර ගැනීම ලොකු වැරද්දක් කියල දන්න නිසා.  අනිත් ඒක මොන දේ කලත් පාසල් නිළ ඇඳුමින් හිටියොත් පොලිසියෙන් හරි සහනයක් ලැබෙනවා කියල දන්නවා. සාමාන්‍යන් මේ වගේ වැඩ කරන්න මම කොහෙත්තම එකතු වෙන්නේ නැහැ. අජිත්ට හරියන අනිත් දෙන්නත් එක්ක බස් ඒක හෙමිහිට තිබුන තැනින් පිටත් වුනා. ටික වෙලාවකින් රියදුරා ආව එලියට කොන්දොස්තරගේ පැත්තට හැරිලා 


"ඒ.... මල්ලි මාර වැඩේ නේ බස් ඒක නැහැ නේ. අපි ඩිපෝවට මොකද කියන්නේ ."
"අපි මෙතන නේද නැවැත්තුවේ." එදා හිටියේ අලුත් කොන්දොස්තර කෙනෙක්.


රියදුරා මගේ ලඟට ආවා   


"මල්ලි මෙතන තිබුන බස් ඒක දැක්කද?"


"අහ්... හංදිය පැත්තට ගියා ඒ ඔය ගොල්ලෝ නෙවෙයිද?" නොදන්නා විදියට ඇහුවේ. විනාඩි දෙකකින් විතර හන්දියට ගියපු බස් ඒක හරවාගෙන ආයෙත් එනවා  බස් ඒක තිබුන විදියටම හරවල නැවැත්තුවා. බස් ඒකෙන් බැහැලා ආවේ රියදුරු අජිත් හා සහයක රියදුරෝ දෙදෙනා. බසයේ ඔරිජිනල් රියදුරා අජිත් ලඟට ගියා ඒ සුනන්ගුවෙන්ම ඔහුගේ දකුණු අත අජිත්ගේ වම් කම්මුල සිප ගත්ත බව "චිටිස්‌".......   කියන සද්දෙන්ම තේරුනා. ඒ එක්කම හරි සංවේදී සිද්දියක් උනේ. අජිත්ගේ අත්දෙකම එකතු උනා ඉස්සරහට තිබුණු කකුල දණ හිස ලඟින් ටිකක් නැවුනා.

                                  අජිත් මල්ලිට ගහද්දි අපි බලන් හිටියේ මෙහෙමයි කොටේ උඩ ඉන්නේ මම.

"අනේ අයියේ ඔයාට ඕනෙනං මට ගහන්න නැත්නම් මාව මරාගෙන කන්න.පොඩි කාලේ ඉඳලම තිබුන ආසාවක් CTB බස් එකක් පදින්න. දැන් ඒකත් හරි. වැඩි දුර ගියේ නෑ අතන හන්දියට විතරයි ගියේ." උණුවෙන හිතක් තිබුණු රියදුරු මාමා තව බොරු සද්දයක් දැම්මේ ඔහුගේ රස්සාව ගැන හිතලමයි.පොලිසි නොගිහින් බේරුනේ අහුගේ තිබුන කාරුණික කම නිසා. ඒ සිද්දිය වෙනකොට අපි හතර දෙනෙක් විතර හිටියේ ඒත් හවස පහෙන් පස්සේ ආපු දෙන්නෙකුට මම සිද්දිය කිවුවා  හැමෝම දැනගෙන ඉන්න ඒක හොඳයි නේ.පස්සේ කාලෙකදී අජිත් මල්ලි අපේ ගමේ බස් අජිත් බවට පත්වුනා.

මුරලිදරන්ව ඝාතනය කරයි.

                                                    එදාත් හවස ගෙදරින් පිටත් වුනේ සෙල්ලම් කරන පිට්ටනියට යන්න.යකඩ පාලම උඩදී තුසිතව හම්බවුනේ කඩේ ලෑල්ල උඩ තියෙන පත්තරේ කියවල අයෙත් යන ගමන්. පත්තරේ තිබුණු දේයක් ගැන තුසිත කියපු විස්තරේ මම පිලි ගත්තේ නැහැ.ඒත් තුසිත මාව කඩේට එක්කං හිහිං  තිබුන විස්තරේ පෙන්නුවා.පිටුවෙන් භාගයක් පිරෙන්න තිබුණු ඒ ලිපියේ එක තැනක් ඇඟිල්ල තියල පෙන්නලා මා දිහා බැලුවේ නොරිස්සුම් ගතියකින්.  ඒක දැක්ක ගමන් මගේ පපුව හෝස්!!.. ගාල ගියා. මම පත්තරේ නවල ආයෙත් ලෑල්ල උඩ තියල අපි දෙන්නම බයිසිකලේ පදින්නේ නැතුව තල්ලු කරන් ගියේ එවෙලේ සයිකලයක් පදින්න තරම් ඇඟට කිසි පණක් නැති වගේ දැනුනා හින්දමයි. කටේ කෙල නැහැ කියලත් දැනුනා අපි දෙන්නට දෙන්න  කිසි දෙයක් කතා නැතුව දිනේෂ්ලගේ ගේ ළඟ පිට්ටනියට ගියේ වෙනදා වගේ  සෙල්ලම් කරන්න.


දිනේෂ්ගේ කාමරේ තෙයෙන බැට්‌, බෝල, විකට් කූරුත්, අරං ඇවිල්ල අපි දෙන්නා විකට් කූරුත් හිටවල  ඉතුරු පිරිස  එනකන් පොල් කොටයක් උඩ වාඩි වෙලා හිටියේ. මේ සියලු සිද්දි වෙනකන් අපි දෙන්නා අතරේ වචන දහයක්වත් හුවමාරු උනේ නැහැ.ටික ටික හවස් වෙද්දී එක්කෙනා දෙන්නා සෙල්ලම් කරන්න හිතා ගෙන ඇවිල්ලා . අපි දෙන්න ඉන්න විදිය දැකපු කෙනෙක්  ඇහුවේ 


"මොකද අදත් බොලේ පැලුනද ? හරි හරි තව ටිකකින් කට්ටිය එනවා නේ එතකොට සල්ලි එකතු කරලා එකක් ගේමු."


මොකද හැමදාම අපේ බොලේ පැලෙන එක සාමාන්‍ය දෙයක් වෙලා තිබුනේ.ඒ වෙද්දී ඉරි අල්ලලා සෙල්ලම් කරන්න පුළුවන් පිරිසක් එකතුවෙලා හිටියේ.ඒත් තුසිත සේරටම කලින් කතාව කියන්න ගත්තා.


"අද පත්තරේ බැලුවද ? මුත්තයියා මරලලු..."


නෑ..........


ඒ එතන හිටපු පිරිස පුදුම උන හැටි.ඒ කොහොමද ?මොකක්ද වෙලා තියෙන්නේ මොන පත්තරේද තිබුනේ?.හැමෝටම එක එක ප්‍රශ්න. ඒ වෙද්දී හය හත වසරවල හිටපු අපේ වීරයා වුනේ මුරලි.ලංකාවේ ක්‍රිකට් වසන්තය තිබුණු කාලේ අපි බෝල දාන්නේ මුරලි විදියට අනුකරන කරලා. වේගෙන් දාලා දාල මහන්සි වුනාම  මුරලි විදියට දාන්නා හැමෝම උනන්දු වුනා. ඒ විදියට දුවන් ඇවිල්ලා ඇස් දෙක ලොකු කරලා තොල කරකවල අතත් ඒ විදියට කරකවලා දැම්මත් අපි කවුරුවත් දාන බොලනම් කැරකුණේ නැහැ. හදිස්සියෙවත් ගල් කැටයක් උඩට බොලේ වැදිලා බොලේ යන දිහාව වෙනස් වුනොත් අපි හිතුවේ ඒ මුරලි වගේ දාපු නිසා දඟ කැවුනා කියල.එහෙවු අපේ වීරයාට වුනු දේ ගැන අපි හැමෝම කම්පා වෙලා හිටියේ.


දැන් කොහොමද මැරිලා තියෙන්නේ.කවුද මරල තියෙන්නේ. මිනීය ලංකාවට ගෙනල්ලද? එක එක ප්‍රශ්න.ඔස්ට්‍රේලියාවේදී ලු මැරිලා තියෙන්නේ.කවුද දන්නේ නැහැ මරන්න  ඇත්තේ...අපි සිද්දිය ගැන ගැඹුරින් සාකච්චා  කරගමන් හිටියේ.

මම නම් හිතන්නේ ෂේන් වෝර්න්. මොකද ඌ තරහයි නේ මුරලිත් එක්ක. ඌට වඩා හොඳට බෝල් කරන  නිසා. ඒ තව එකෙක්ගේ අදහසක්. සමහර විට ඊයන් හිලි වෙන්න ඇති මම දැක්කා එදා මැච් එකේ මුරලිට මොනවද කියනවාත්. මමනම් හිතන්නේ උන් ඔක්කොම සෙට් වෙලා වැඩේ කරන්න ඇත්තේ මොකද උන් හැමෝටම මුරලිදරන්ගේ බෝල වලට ගහන්න බැහැ නේ.ඒ එක එක අදහස් ආවේ අපේ යාලුවෝ ටික දෙනෙක්ගෙන්. මට තිබුනේ වෙනත් ප්‍රශ්නයක්. මරපු හේතුවට වඩා  මරපු විදිය ගැන. "මම හිතන්නේ රෑ නිදගද්දී අරුන් හොරෙන් ඇවිල්ලා නහයට ලේන්සුවක් තියල මරන්න ඇත්තේ එතකොට සිහිය නැති වෙනවා අර ටින් ටින් එකෙත් එහෙම කළා මම දැක්කා.කොච්චර ආරක්ෂාව තිබුනත් වැඩක් නැහැ කෑ ගහන්න විදියකුත්  නැහැ නේ." ඒ මගේ හඬ. එක එක්කෙනා එක එක විදියේ අදහස් පල කලා  මුරලි මරපු විදියේ ගැන . හැංගිලා ඉඳල පොල්ලකින් ගහන්න ඇති නැත්නම් හොරෙන් කාමරේට  ගිහිල්ලා බෙල්ල මිරිකුවද දන්නේ නැහැ නේ.ඒ තවත් අදහසක්.

අපිට අයෙත් ඉතිං මැච් දිනන්න අමාරු වෙයි නේ මුරලි නැතුව . අපේ වීරයාට වුනු ඒ අවාසනාවන්ත ඉරණම ගැන අපි හැමෝටම දැනුන දුක කියල නිම කරන්න බැහැ. ඒ කාලේ අපි දැනගෙන උන්නු කුණු හරුප හැම එකකින්ම අපි බැන්නේ හිතේ තියෙන ආවේගය නිසා.වැඩි පුර බැන්නේ ෂේන් වෝර්න්ට හා ඔහුගේ දෙමා පියන්ට. මේක කරපු වුන්ට හෙනම ගහන්න ඕනේ දත් කුරු හපන ගමන් දෙස් තියන්නේ මේ ආරංචිය මුලින්ම දැගත්තු තුසිත.සමහර විට රජයේ ශෝක කාලයක් දාවි නේද ඒ තව එකෙක්.  එහෙම වුනොත් ඉතින් ඉස්කෝලත් නිවාඩුත් දෙවිනේ.අපි එහෙම වුනොත් අපි එදාට එහා ගමත් එක්ක මැච් එකක් ගහමු.මොන දේ වුනත් ඒ දේ වාසියට පෙරලා ගන්න අපේ එකෙක් ඒ විදියේ ගොන් කතාවක් කියපු එක ගැන අපි හැමෝටම ඌත් එක්ක කේන්ති ගිහින් හිටියේ.

   
මේ විදියට එකී නෙකගේ අදහස් දෙස් දොවොල් තියෙන අතරේ සම්පත් ආවේ සෙල්ලම් කරන්න වෙනදට වඩා පරක්කු වෙලා.අපි හය වසෙරේ හිටියත් සම්පත් හිටියේ එකළහ වසරේ.අපිත් එක්ක හිටපු උන්ගෙන් ශිෂ්සත්වේ පාස් වෙලා හිටපු එකම කෙනාවෙනදා මේ වෙද්දී හොර ලකුණු දාගෙන දෙපිලම රණ්ඩු වේවි ඉන්න වෙලාවේ කවදාවත් නැතුව අපි වට වෙලා කතා කරනවා දැකපු සම්පත් සාක්කුවෙන් සල්ලි ගත්තේ තවත් පරක්කු නොවී ඕවර හයේ මැච් එකක් ගහන්න එරෝප්ලේන්බෝලයක් ගේමුද  කියල අහන ගමන්.එත් සිද්ද වෙලා තියෙන දේ ගැන තව එකෙක් සම්පත්ට විස්තර කළා. එත් සම්පත් දුකෙන් හිටපු අපි ගැන සමච්චලේට හිනාවෙල නිකා හිටියා.


හිනා වෙන්න නෙවෙයි මුත්තයියාව මරලලු පත්තරේ තිබුනා මම දැක්ක නේ.පත්තරවල බොරු තියෙන්න විදියක් නැහැ නේ.තුසිත පොළොවට අත ගහන ගමන් දහ අතේ දිවුරනවා.(ඒ කාලේ අපි හිතන් හිටියේ පත්තරවල යන හැම දෙයක්ම ඇත්ත කියල.). බොරුනන් අහපන් මුගෙන් තුසිත මා ගිහාවට අත දික් කරලා පෙන්නුවේ මමත් එක් සාක්‍ෂි කාරයෙක් නිසා. ඉතිං මට මගේ ඇස් දෙක විශ්වාස නිසා මම කිවුවා මම දැකපු දේ. මං දැක්කා පත්තරේ  තිනුනා මුරලිදරන්  ඝාතනය කරල කියල ඉතිං ඝාතනය කරනවා කියන්නේ මරනවා කියන එක නේ.මමත් තුසිතගේ පැත්තට කතා කලා. එහෙම කොහෙත්තම වෙන්න බැහැ. එහෙනම් අපිට මීට කලින් ආරංචි වෙනවා. අනික හෝටල් වල ඇතුලට එහෙම කාටවත් යන්න බැහැ අපේ කණ්ඩායමට ආරක්ෂාව දීලා නේ තියෙන්නේ. කාගේ හරි බොරුවක් වෙන්න ඇති .සම්පත් අපි කියන දේ පිලිගන්න ලෑස්තිම නැහැ. අපිට වඩා කොච්චර වැඩිහිටියෙක් උනාත් අපි හැමෝම සම්පත් එක්ක කේන්තියෙන් හිටියේ.


හරි බොරුනන් යමන් කඩේට ගිහින් පත්තරේ බලමු.එතකොට උඹටත් තේරේවි මම කියන්නේ ඇත්ත කියල.තමන්ගේ  ආරංචිය පිළිගත්තේ නැති සම්පත් දිහා කේන්තියෙන් බලන ගමන් තුසිත කිවුවේ ඒ අවනම්බුවෙන් බේරෙන්න හිතා ගෙනමයි.අපි හැමෝම කඩේට යන්න පිටත් වුනේ බැට් බෝල තේ ගස් අස්සේ හංගලා.අපි කට්ටිය දහ දෙනෙක් විතර කඩේට කිට්ටු වෙද්දීම කඩේ මාම කිවුවේ "ටෙනිස් බෝලනම් ඉවරයි නේ පුතේ ". අපි දවසට එක බොලේ ගානේ මිලදීගන්න හොඳ පාරිභෝගිකයෝ හින්දා වටේ පිටේ කඩවල් වල රබර් බෝල විතරයි ඉතුරු.එත් අපි ආවේ පත්තරේ බලන්න කියල දැනගත්තු ගමන් කඩේ මාමගේ මුණ හරියට ඔට්ටපාළු බෝලයක් වගේ වුනා. අපි හැමෝම කියන සම්පත් විතරක් අවිශ්වාස කරන ඒ කණගාටුදායක ප්‍රෞතිය තිබුණු තැන තුසිත පිටු අතරෙන් වෙන් කරලා සම්පත්ගේ අතට දුන්නා. ඉඳා කියවපන් කියල. ඒ දිහා ටිකක් වෙලා බලන් හිටපු සම්පත් හිනා වෙලා අපි හැමෝටම ඇහෙන්න ශබ්දනගා කියවන්න ගත්තේ අපේ නොරිස්සුම් ගතිය නිසාමයි.මුලින්ම මතෘකාව කියෙවුවෙ මෙහමයි.  "ඔස්ට්‍රේලියානුවෝ මුරලිගේ චරිතේ ඝාතනය කරති"

(සම්පත් පසුව ගුවන් හමුදාවට බැඳුනු රණවිරුවෙක් එත් අවාසනාවත විදියට හදිසි අනතුරකින් ඔහුත් ඔහුගේ බිරිඳත් මෙලොවින් සමුගත්තා ඔහුන්ගේ එකම දරුවා අසාද්‍ය තත්වෙන් හිටියේ.) 


අප්‍රේල් 17 වෙනිදා සිය 40 වෙනි උපන්දිනය සමරන මුත්තයියා මුරලිදරන්ට දිර්ගයුෂ වේවා!!

සැ/යු: වැඩි දෙනාගේ අකමැත්ත නිසා "අසර්" කියන නමින් මින් ඉදිරියට පෙනී නොසිටින බව කරුණාවෙන් සලකන්න.

අපේ අම්මට අකුරු බෑ මිස්...

                                    


                                                 මම 8 වසරේ ඉද්දි අපේ පන්ති භාර මිස් අපේ සිංහල මිස්. ආසම විෂයක් එපා වුනේ අපේ සිංහල මිස් ගේ දැඩි දඬුවම් ක්‍රමය නිසා. ඒ කාලේ අපේ පන්තියට ගැහුවේ කිඹුරු මඩවද්දී අම්බරුවෝ පාලනය කරන්න ගන්න කෙවිටක් වගේ  එකකින්.හදිස්සියෙවත් ඒ කෝටුව නැති වුනොත් ඒ හා සමාන කෝටුවක් ගේන්න පන්තියෙන් කෙනෙක්ට ස්වේච්චාවෙන්  ඉදිරිපත් වෙන්න වෙනවා.කෝටුවක් ගෙන්න සුදානම් වෙන්නේ හැමදාම ගුටි කන්න කන්න ලෑස්ති වෙලා ඉන්න කෙනාගේ තරහා කාරයෙක්.තමන්ගේ තරහ පිරිමහගන්න හොඳම අවස්තාව එනකන් හැමෝම බලන් ඉන්නේ.ගෙනාපු කෝටුව මිස්ගේ හිතට හරියන්නේ නැත්නම් ගෙනාපු කෙනාටම දඬුවම් විඳින්න වෙන නිසා කවුරුවත් පොඩි කෝටුනම් ගෙනාවේ නැහැ.


වයසට වඩා  විලාසිත කරන පාසලකට උචිත නොවීන පාවෙන හෙට්ටි විදිය වගේ රත්‍රන් පුරවාගෙන  ඉන්න  කෙනක් මේ අපේ සිංහල මිස්.ආදරේට කිවුවේ "චවුලා" කියල.හිටපු ගමන "ජුහි චවුලා" කියලත් කියනවා.ගහන්න කොටුව උස්සන් එද්දී සාරියේ ලස්ස නැත්නම් කාරුබුවේ වටිනාකම ගැන කතා කලොත් මිස්ගේ කේන්තිය නැති වෙන්නේ  අයිස් දිය වෙනවා වගේ වේගයකින්.ඒ කාලේ ගුටි නොකා බේරෙන්න කරපු තව දෙයක් වුනේ මිස්ගේ  රුවට "ජුහි චවුලාගේ" රුව සමාන කිරීම.ලතා වල්පොල වගේ රුවකට සැබවින් හිමිකක් කියපු සිංහල මිස් ඒ කාලේ ස්ටාර් කෙනෙක්ට සමාන කිරීම ගැන ඇය සතුටු වුනා.පස්සේ පස්සේ මේ කරන්නේ බොරුවක් විත්තිය මිස්ට තේරුම ගිය බව දැන ගත්තේ දවසක් හරක් මඩවන කෙවිටදික් කරන් එද්දී මිස් අද ජුහි චවුලා වගේ ලස්සනයි කියල හැමදාම ගහපු තුරුම්පුව ගහපු දවසේ "චවුලා නෙවෙයි උඹල වවුලාට වගේ එල්ලලා ගහන්නේ ඊළඟ දවසේ කෑ ගහල අහු වුනොත්" .එයින් පස්සේ කට්ටියටම තේරුම ගියා මිස්ගේ ඇත්ත තත්වේ මිස්ටම තේරුම ගිය බව.


දවසක් සිංහල පාඩමේ කියා දෙන වෙලේ සුපුරුදු පරිදි වෙන වැඩ කර කර ඉද්දි කියා දීලා තියෙන්නේ පණිවිඩ කරුවන් පණවිඩ පතුරවන විදිය රජ කාලේත්  වර්තමානේත්. පනීවිඩ කරුවෙක් ලියන විදියට පනීවිඩ ලියන්න මුළු පන්තියටම පැවරුමක් දුන්නා..තම තමන් ගේ පණිවිඩය  හඬ නගා කියවන්න සිද්ද වුනේ එදා දවසේ මගේ තිබුණු අවාසනාවන්ත කම නිසාමද කොහෙද?. උගුරේ රැලි බුරුල් කරලා පටන් ගත්තා මගේ නිවේදනය කියන්න.


"ඩේන් කුටු ඩේන් කුටු   ඩාන්.... ඩාන්....ඩාන්....."  වරහන් ඇතුලේ බෙරේ සද්දේ.


"අසවු අසවු.."


මට එච්චරයි කියන්න ලැබුනේ සිංහල මිස් ගේ හඬ අවදි කළා. "අසවු නෙවෙයි යකෝ සරනේරු".රජ කාලේ එකෙක් නෙවෙයි වර්තමානේ එකක් ලියන්න දුන්නේ වෙන වැඩ කරන එකේ ඵලවිපාක නිසා මගේ කාර්ඩ් එක ටික කාලෙකට "සරනේරුවා" කියල වැටුනා.


කාලෙන් කාලෙට ඒ මිස් අලුත් අලුත් නීති අඳුන්වල දෙනවා.පාසල් එන්නේ නැති හැමෝම දවසකට රුපියලක් ගානේ දඩ ගෙවන්න ඕනේ ඒ සල්ලි වලින් පංති කාමරයට අවශ්‍ය කරන පොඩි පොඩි දේවල් ගන්නේ..දඩේ එකතු කරන්නේ පංති නායකයා වෙච්ච මම. වැස්ස දවසට පස්සේ දවස මට මගුල් වගේ අනිවාර්යෙන්ම ළමයි පස් දෙකෙවත් එදා ඉස්කෝලේ එන්නේ නැති නිසා මට ගෙඩි පිටින් රුපියල් පහක් ලැබෙනවා. වසර ඉවර වෙද්දී මට පන්තියේ හැමෝගෙන්ම ලොකු ගානක් ලැබිල තිබුනා ඒත් කවුරුවත් හොයල බැලුවේ නැහැ එකතු වුනු මුදල් වලට සිදිවුනු දේ ගැන. ඒ නිසා සිංහල මිස්ට පොඩි කැමැත්තක් තිබුනා මගේ හිතේ.


තවත්  නීතියක් තමා ඉස්කෝලේ එන්නේ නැත්නම් ගෙදරින් ලිවුමක් අරං එන්න ඕනේ කියන නිතිය. එක දවසක් අවේ නැත්නම් නිදහසට කරුණු නැත්නම් ලිවුමක්.දවස් දෙකක් නෑවිත් ලිවුම නැත්නම් ගුටි. දවස් දෙකකට වඩා නෑවිත්ව ලිවුමකුත් නැත්නම් ප්‍රින්සිපල් ළඟ. ඒ විදියට තමා නීති සම්පාදනය  වෙලා තිබුනේ. එදා බ්‍රහස්පතින්දා මහා වැස්ස දවසේ  අමාරුවෙන් ගෙදර නැවතුනා.සිකුරාදා දවස බොරු ලෙඩ අරං අයෙත් ගෙදර නැවතුනා.එක දිගට දවස් හතරක් නිවාඩුවක් ලැබෙන්නේ හරි කලාතුරකින්.ඉරිදා දවසේ අල්ලපු ගමත් එක්ක ගහපු මැච් එක දිනපු ප්‍රීතියෙන් පහුවද ඉස්කෝලේ යන දේවල් සුදානම් කරගන්නේ නැතිව නින්දට ගියේ. පහුවදා සිංහල මිස් දැක්කම මතක් වුනේ  පන්තියේ තියෙන නිතිය.හැමදාම ඉස්කෝලේ යන්න පුරුදු වෙලා හිටපු මම කලින් දවසේ සතුටත් එක්කම හැම දෙයක්ම අමතක වෙලා තිබුනේ.


සම්ප්‍රදායකව ඉස්කෝලේ එන්නේ නැති තුන් දෙනෙකුත් හදිස්සෙයෙන් එන්නේ නැති දෙන්නෙකුත් ඔක්කොම හය දෙනෙක් මට වගේම ලිවුම ගෙන්න අමතා වීම නිසා මරණෙට කැප වුනු  බොයිලර් කුකුල්ලු වගේ බය වෙලා වුන්නේ. හැම දෙනාම දවස් දෙකක්ම ඇවිත් නැහැ.ඒ හැමෝටම ලැබෙන්න තියෙන දඬුවම කෝටු පාරවල් කැමති අතක් තෝරාගෙන ලබා ගැනීම.එදා මුලින්ම ගියපු කෙනා නිදහසට කරුණු කියන්නේ වෙවුල වෙවුල. ගොඩාක් දෙනෙක්ට ලිවුම ගේන්න අමතක වෙලා. තව කෙනෙක්ට ලිවුම ලියපු පොත ගෙනල්ල නැහැ.ඒ කිසි කෙනෙකුට ගුටි නොකා ඉන්න බැරි තරම් කරුණක් කියන්න බැරි වුනා. තව කෙනෙක් ඒ නිතිය දාපු දවසේ ඉස්කෝලේ ඇවිල්ල නැති නිසා එහෙම නීතියක් ගැන දැනගත්තේ එදා. ඒ නියා වැරදි දෙකකට දඬුවම් දෙකක්ම ලැබුනා.
 

අන්තිමටම ආවේ මගේ වාරෙ. හැමෝම කිවුවේ එකම විදියේ බොරු. ඒ කිසි කෙනෙකුට බේරෙන්න බැරි වුනා.අන්තිමට හිටියේ මම නිසා කලින් හැමෝටම ගහල කොටුවත් කැඩිලා තියෙන්නේ.එකේ වාසියත් ගන්න පුළුවන් නිසා කලින්ම මම අන්තිමයා වෙන්න තිරණය කලා.මගෙන් නිදහසට කරුණු අහන්න පටන් ගත්තේ උසාවියේ නඩු අහන වගේ.අනිත් අයට වඩා වැඩි සද්දෙකින්.


"මොකද අවේ නැත්තේ"....."උණ හැදුනා මිස්"...."කෝ ලිවුම ??.".අනිත් අයට වගේ අමතක වුනාද?... මිස් දිහත්  පන්තිය දෙපැත්ත බැලුවේ නිකමට වගේ. මුළු පන්තියක්ම දැන් බලන් ඉන්නේ මගේ දිහා.ගෑණු ලමයිනම් හිත යටින් සතුටු උනා.මට කලින් ගුටි කාපු දෙන්නෙක් තවමත් අඬනවා. තව කෙනෙක් ඇස් රතු කරන ඉන්නේ. මුලින් ගුටි කනවට වඩා  අන්තිමට ගුටි කද්දී වේදනාවට වඩා ලැජ්ජාව වැඩියි කියල මට එවෙලේ තේරුම් ගියා.


"කෝ ලිවුම කියනවා මොකද වුනේ".දරුනු අපරාධ කාරයෙක් ගෙන් හොර බඩු ගැන විස්තර අහනවා වගේ මගෙන් ප්‍රශ්න කරන්නේ. මට තවත් නිශ්ශබ්ද වෙලා ඉන්න බැරි වුනා.අහිංසක මූණක් මවාගෙන බිම බලාගෙන මිස්ට විතරක් ඇහෙන්න හේතුව කිවුවා.


"මිස් අපේ අම්මා අකුරු දන්නේ නැහැ ඉතිං ලිවුමක් ලියන්න බැහැ.එකයි ලිවුම ගෙනාවේ නැත්තේ".මගේ දිහා ටිකක් වෙලා බලන් ඉඳල මිස් පංතියෙන් එලියට ගියා.මම හිතුමේ මම ගැන දුක හිතල කාටවත් නොපෙනෙන්න සාරි පොටෙන් කඳුළු පිහදන්න ගියා කියල.පංතියම හොල්මන්  හැමෝටම ගහල මට විතරක් නොගහ හිටපු එක ගැන.මිස් එලියට ගියාම පන්තිය පුරා යන බැල්මක බලල මට කලින් ගුටි කාපු  වුන් දිහා බලල මාපට ඇඟිල්ල උස්සල "ෆිට් තමා" කියල හස්ත මුද්‍රවක් දුන්නේ මගේ බොරුවේ සාර්ථකත්වය පෙන්නන්න.

                       
ටිකකින් අයෙත් පංතියට එද්දී ඇගෙ සුරතේ රැඳුනු දේ ගැන මගේ හිතේ පොඩි කැමත්තක්වත් තිබ්බේ නැ. පාවිච්චියෙන් පසු නැවත ලබා දෙන පොරොන්දුව මත එහා  පංතියෙන් ණයට ඉල්ලාගත් ගොඩපර කෝටුව දකිද්දී මගේ පපුව හෝස්!! ගාල ගියා.අඩි දෙකක් විතර දිග  කොටුවක් මිස්ගේ අතේ දුරට එහාට වෙන්න මම හිටියේ. කිසි දෙයක් කියාගන්නවත් හිතා ගනන්වත් බැරි වෙන්න පහර පිට පහර ලැබුනා ඉතා සැහැසික විදියට.හදිස්සියේ වත් මුණට වදින එක වලක්වන්න විතරයි මට කරන්න පුළුවන් වුනේ.කොටු පාරවල්  විස්සක් විතර වැදුනා කියල ඉස්සරහ පේලියේ හිටපු ගෑණු ළමයින්ගෙන් පස්සේ දැනගත්තා.සුදු පාට ෂර්ට් එකේ කොළ පාට ඉරි  විස්සකට වැඩිය තිබුනා.ඈතට මගේ ෂර්ට් එක  ගොඩාක් ලස්සනට පෙනිලා තිබුනා. බොරුවට වෙනසක් කරන්න ගියපු මට ඉතුරු පීරියඩ් දෙකත් දණ ගහගෙන ඉන්න සිද්ද වුනා.සාමාන්‍ය බොරුව කිවුවනම් කොටු පාරවල් හතරකට වැඩිය ලැබෙන්නේ නැහැ.


මම නොදන්නා වුනාට අපේ අම්මගේ මිතුරියක්‌ වුනු අපේ සිංහල මිස් මම ගැන හැම විස්තරයක්ම දන්නවා.ඉස්කෝලේ කරන හැම වැරද්දක්ම මම ගෙදර යන්නත් කලින් අපේ ගෙදරට තොරතුර ලබන්න හැකි  අදී තාක්ෂණ උපකරණය මොකක්ද කියල දැනගත්තා.උප විදුහල්පතු  තුමාගේ සිට ගොඩක් දෙනෙක් මම කාගේ කවුද කියන විත්තිය දැනගෙන ඉඳල තියෙන්නේ.කාලයක් යනකම් යහපත් ළමයෙක වගේ ආයෙත් සංවරව හිටියා.

~~අසර්~~

ලබන්නාවූ සිංහල හා හිංදු අලුත් අවුරුද්ද සුභම සුභ අලුත් අවුරුද්දක් වේවා !!!..

මම මුලින්ම නටපු දවස.

                                   

                                       එදා දෙසැම්බර් 26 වෙනිදා නත්තල් දවසට පසු දින  විභාගේ නිවාඩුයි.ඒ මම සාපෙ ලියපු අවුරුද්ද.විභාගේ ලියන්න හැර අනිත් කිසිම දෙයකට ගෙදරින් පිට වෙන්න කිසි අවසරයක් ලැබුනේ නැහැ.පාඩම් කලේ නැතත් පොතක් අතේ තියාගෙන ඉන්න ඒක අම්මට සතුටක් ගෙනාවා.විභාගේ ලියන  මට වඩා අම්මට වුවනාව තිබුනේ මට පාඩම් කරවන්න.එහෙම තත්වයක් තියෙද්දී හන්දියේ පාලම,තරංගගේ ගෙදර මට මැවි මැවි පෙනුනා.එදා රෑ අපේ ගමේ තිබුනා සංගීත සංදර්ශනයක් එතනට මගේ යාළුවො හැමෝම එකතු වෙන්න කතා වෙලා තිබුනේ.මම හැර අනිත් යාළුවො හැමෝම මට වඩා වැඩිමල් නිසා කිසි අමතර කරදරයක් නැතුව එතැනදී මුණගැහෙන්න ස්ථිර වෙලා තිබුනේ.


අපේ ගෙදර ඉඳල පාරේ දිගේ ගියොත් කිලෝ මීටර් දෙකක් විතර දුර ගුවන් සැතපුම් වලින් බැලුවොත් මීටර් 200 ක්.ඒ කියන්නේ ගෙදර ඉස්සරහම තියෙන පිටියේ තියෙන්නේ.ගෙදරට කොච්චර කිට්ටුවෙන් තිබ්බත් මේකටනම් යන්න දෙන්න නැහැ කියල හොඳා කාරම දන්න නිසා මම නිකන් වචන නාස්ති කරගන්න ගියේ නෑ.ඒ වෙද්දී රුපවාහිනියේ හැර සංගීතයක් බලල නැති මම ගේ ළඟ තියෙන එකටවත් යන්න දෙන්නේ නැති ඒක ගැන කලකිරීමෙන්  හිටියේ.ගායකයෙක් වාදකයෙක් සියසින් දැකගන්න තිබුණු ආසාවට කාලෙන් කාලෙට අපේ ගම අවට තියෙන සංගීත සංදර්ශන තියෙන තැන් වලට හවස් වෙලාවට ගිහින් බලන්නේ වැරදිලාවත් ගායකයෙක් වත් ඉන්නවද කියල බලන්න.ඒත් ඒ හැම දාකම හිටියේ සංගීත කණ්ඩායමේ වැඩ කරන අප්‍රසිද්ද වේදිකාවේ ලයිට්  හයිකරන නැත්නම් බෆල් හයිකරන සේවකයෝ විතරයි. රෑ වෙන්න කලින් ගෙදර ගියේ අම්මා බනිනවට නෙවෙයි බයිසිකලේ ඩයිනමෝව වැඩ නැති නිසා.(කරුවලේ යන්න බැහැ බයයි.)


අම්මගේ මතය වුනේ සංගීතයක් බලන්න යනවා කියන්නේ උතුරු නැගනහිර රාජකාරි කරන්න යන රණවිරුවෙක් වගේ.සංගීතයක් තිබුණ දවසට පසු දින අම්මට ආරංචි වෙන්නේ තුවාල කරුවන් ගනන සහ මියගිය ගණනන පිහි ඇනුම් හා දේශීය නිෂ්පාදනයක් වුනු සැමන් ටින් බෝම්බ වලින්.මෙහෙම යුධ  වාතාවරණයක් තියෙද්දී සංගීතයක් බලන්න යන්න අවසර දෙන්න තරම් අම්මා එඩිතර වුනේ නැහැ.ඒත් මේ ගේ ලඟටම ආ අවස්ථාව මග අරින්න කොහෙත්තම මගේ හිත ඉඩ දුන්නේත් නැ.


හවස මම හෙදරින් පිටත් වුනේ ඉක්මනින් ආයෙත් ගෙදර එන පොරොන්දුව පිට.වෙනදා මගේ බයිසිකලේන් පාරට ගියත් එදා මගේ බයිසිකලේ ඒ ඇතුලේ දාලම  ඇවිදගෙනම ගියේ මගේ යටි හිතේ තියෙන අරමුණ ඉටු කරගැනීමේ අදහසින්.මම යද්දිත් තරංගලගේ ගෙදර කට්ටිය පිරිලා.කාලය ගත කරන්න වැඩියෙන්ම ආස මේ කොල්ලෝ ටිකත් එක්ක ඒත් මගේ ආවාසනාවට විභාගයක් තියෙන නිසා ඒ දේ මට ලැබුනේ හරි අඩුවෙන්.බයිසිකලේ ගේ ඇතුලේ දාලා පයින්ම ආපු ඒක ගැන අම්මගේ හිතේ සැකයක් ඇති වුනේ නැහැ.අම්මට වුනු පොරොන්දුව නිසා මම ඉක්මනින් ගෙදර යන්න පිටත් වුනේ යාලුවෙක්ගෙ බයිසිකලයක් ඉල්ලගේනමයි.ඇවිදන් ගියපු මම බයිසිකලේ එනවා දැකපු අම්මා කර කර හිටිය වැඩේ නවත්වල බැලුවේ මොකද මේ අනුන්ගේ බයිසිකල් එකක් අරගෙන එන්නේ කියල.පොරොන්දු වුනු විදියට ඉක්මනින් එන්න ඕනේ නිසා යාළුවෙක්ගෙන් බයිසිකලයක් ඉල්ලගෙන ආවා කියල අම්මට තේරුම් කරලා දුන්නම අම්මා අමුතු හිනාවක්‌ දාලා අහක බලාගත්තේ ආඩම්බර කමක් හිතිලද නැත්නම් මම කීකරු වීම ගැන සන්තොසටද කියල හිතුනේ නැහැ.


අම්මත් එක්ක කතා කරලා හැමෝටම කලින් කාමරේට ගියේ පාඩම් කරන්න තියෙන නිසා.පාඩම් කරද්දී නිදිමත වුනොත් තේ බොන්න මට උණු වතුර බෝතලයකුත් බිස්කට් පැකට එකකුත් ගෙනල්ල දුන්නා.වෙලාව රෑ 10ට විතර ඇති බෆල් වල සද්දේ ඇහෙන්න  ගත්තා අම්මා ගෙදර පිරිත් දානවට වඩා සද්දෙට  ප්‍රසංගය පටන්ගන්න කලින් ගිටාර්,ඩ්‍රම් සෙට්, ටේස් කිරීම පටන් ගෙන තිබ්බේ. ඒ සද්ද ඇහෙද්දී මට දත් කැක්කුම හදුනා වගේ.වාඩි වෙලා ඉන්නත් බැහැ ඇවිද ඇවිද ඉන්නත් බැහැ නිදාගෙන ඉන්නත් බැහැ යන්නමයි  හිතෙන්නේ.ගේ ඇතුලේ කිසි සද්දයක් නැහැ වටේම කරුවලයි හීනියට වැහි පොදකුත් ගිහිල්ල තිබුනේ සීතලත් එක්ක ගෙදර හැමෝම සැප නින්දේ.දුන්නු බිස්කට් පැකට ඒකෙන් ටිකක් කාලා හදල දුන්නු තේත් බිලා හෙමින් දොර ඇරියේ ගෙදර ඉන්න බ්‍රවුනටවත් සද්දේ ඇහෙන්නේ නැති අඩු හර්ට්ස් ගානකින්.


ගේ ඇතුලෙන් එලියට මම අඩිය තිබ්බේ කොරවක්කා නෙළුම් කොළ ඇවිදින විදියට.යටි පතුලේ පොළොවේ වදින සද්දෙවත් තව කෙනෙක්ට ඇහෙන්නේ නැති වෙන්න. වටේම ඝන කළුවරේ කලාමැදිරි එලිය රැහැයියන්ගේ සද්දෙත් එක්ක කණ ලඟම ඇහෙන සංගීතය හරි අමුතුවට දැනුනේ.කලිම සැලසුම් කරපු විදියට මිදුලේ නවත්වල තිබුණු යාළුවගේ බයිසිකල් ඒක ලඟට කිට්ටු වෙන්න කලින් අයෙත් වට පිට බැලුවේ කවුරුවත් දැක්කොත් ඔක්කොම ප්ලෑන් වතුරේ යන නිසා.ඒත් මං දැක්ක දෙයින් ගැස්සිලා ගියා මගේ කකුල් දෙක ළඟ බ්‍රවුනා.සාක්කුවේ දාගෙන තිබුණු ඉතුරු බිස්කට් ටික ඌට දීලා එතනින් ගියේ ඌ බිස්කට් කද්දී  කිසි කෙඳිරිලි සද්දයක් එන්නේ නැති නිසා.මේක පැදගෙන ගියොත් කරත්ත සද්දේ වගේ. තල්ලු කරන් ගියත් සද්දේ වටපිට බලල බයිසිකල් ඒක ගත්තා කරට ටික දුරක් උස්සගෙන යන්න. ඒත් හෙමින් අඩි තියල වැඩි දුර යන්න ලැබුනේ නැහැ.

"මොකද පුතේ බයිසිකල් ඒක කරේ තියාගෙන."


ඈ... අම්මා ලිඳ ළඟ.


"ඕක තමා වේලාසනින් පාඩම් කරන්න කියල කාමරේට වැදුනේ. දැන් තියනවා බයිසිකල් ඒක බිමින්. හ්ම්..හ්ම්...  යනවා යනවා ගිහින් 12 කලින් ගෙදර එන්න ඕනේ නැත්නම් දොර අරින්නේ නැහැ රෑට" කියල බොරු සද්දයකුත් දැම්මා.


භාධක ජයගෙන එතනට යද්දී කට්ටිය බලං හිටියේ මං පරක්කු නිසා.සෙනග ගොඩේ ඉස්සරහටම ගිහිංඉන්න බෑන්ඩ් එකේ හැමෝම හොඳ හැටි බලාගෙන අයෙත් හිටපු තැනටම ආවා.වටේම ඉන්න හැමෝම නටනවා.ඒත් මම මිට කලින් ගෙදර කවුරුවත් නැති වුනාම දොර වහන නැටුවට මෙහෙම කවදාවත් නටල නැහැ. අඳුම් ඇඳන් ඉන්න පිරිසක් මැද්දේ නිරුවතින් සිටීමත් නිරුවතින් ඉන්න පිරිසක් මැද ඇඳුම් ඇඳන් සිටීමත් හාස්‍යට ලක්වීමක් වගේ නටන පිරිසක් මැද නටන්නේ නැතිව බලාගෙන සිටීමත් හාස්‍යට ලක්වෙන ඒක නවත්වන්නත් බැහැ.වට පිට බලල ගමේ කිසිම කෙනෙක් පෙන්න නැති නිසා ජැමෙයිකාවේ ඉඳල ආපු කොල්ලෙක් වගේ එකෙක් නටන දිහා බලං ඉඳල මමත් අතපය දිග ඇරලා හොඳට නැටුවා.ඒත්  විභාගෙන් පස්සේ පාරේ යද්දී ගමේ කොල්ලෝ  එදා මම නටපු විදිය නටල පෙන්වනවා විලි ලෑජ්ජාවේ බැහැ.එදා දැක්කේ නෑ කියල හිතුවට ගමම  දැකල.විභාගෙන් පස්සේ කොළඹ ආවා අයෙත් ගමේ යද්දී ඒ දේ හැමෝටම අමතක වෙලාම ගිහිං.

~~අසර්~~

අම්මගේ පරිප්පු හොද්ද හා මගේ තිත්ත පැටියා.

                                

                                    එදා ඉරිදා දවසක් උදේ ඉඳල ගෙදර හිටියේ අම්මයි මමයි විතරයි. ඉරිදා දහම්පාසල් යන්න තිබ්බත් උදෙන්ම බොරු ලෙඩක් අරන් ගෙදර නැවතුනේ දහම්පාසැල් ගියාට මගේ හිතට කිසි ගතියක් දැනුනේ නැති නිසා.දහම්පාසෙලේ ඉන්න කොල්ලෝ අපේ ගමේ වුනාට මම උන්ව වැඩිය අඳුරන්නේ නැහැ.උන් මාව ගනන්ගන්නෙත් නැහැ මම අලුත් කෙනෙක් නිසාත් වෙනත් ඉස්කෝලෙක ඉන්න නිසාත්.

කුකුළා නැතිවුනාට පස්සේ මම ආයෙත් තනි වුනා.ගෙදරට  හුරතල් සතෙක් ගෙන්න කියලා ඉල්ලුවත් කිසිම සතෙක් මට ලැබුනේ නැහැ.ඒ වෙද්දී මාළුවන්ට කැමැත්තෙන් හිටපු මම මාළු ටැංකියක් ඉල්ලලා කරදර කරත් කූඩු වල දාලා ඇතිකරන, ටැංකි වල ඇතිකරන, සත්තුන්ට අපේ ගෙදරින් කිසි අවසරයක්  ලැබුනේ නැ.වටේ ගෙවල්වල ඇති කරන ගිරවු සැළලිහිණි වගේ සතුන් අපේ ගෙදර ඇතිකරන්න කිසි අවසරයක් නැති නිසා මම කෑම අරගෙන ඒ ගෙවල් වලට ගිහින් වුන්ට කෑම දෙනවා.අහල පහල ගැට ගහල තියෙන වහු පැටියෙක් එතනින් ලිහාගෙන ඇවිල්ල අපේ වත්තේ ගැට ගහන්නේ කිසිම හුරතෙලෙක් නැති මට හරක් පැටියෙක්වත් ඇති කරන්න හිතාගෙන.ගමේ කොහේ හෝ වසු පැටියෙක් නැති වුනාත්  හරක් අයිති කාරයෝ කෙලින්ම එන්නේ අපේ ගෙදර වත්තේ බලන්න. ඒ තරම් වැඩේ දරුණු වුනා.

ඉස්කෝලේ ගිහිං ආවගමන් මම ගේ ඉස්සරහ තියෙන පොඩි ලඳු කැලෙට යන්නේ ගහක් බඩගාල ලේන් කුඩුවක්වත් තියෙනවද කියල බලන්න.හදිස්සියෙවත් පැටවූ හිටියොත් එකෙක් කුඩුවේ තියල අනිත් එකාව අරන් එන්නේ ඒ ලේන් අම්මා ගැන හිතලා මොකද පැටවූ දෙන්නම නැති වුනාට වඩා එකෙක් ඉන්න එක ගැන ඒ ලේන් අම්මට සතුටු වෙන්න පුළුවන් නිසා.එත් අපේ අම්මා මං ගැන  නොහිතා ඒ පැටියා ආයෙත් ඒ කුඩුව ළඟටම ගිහිං දානවා.  මට ඒ වෙද්දී අක්කාගේ සෙල්ලම් ගෙදර මුරකාරයගේ චරිතේ කරලා ඇති වෙලා තිබුනේ.ඉතින් මම පුළුවන් තරම් අක්කට නොපෙනෙන්න තමයි  හිටියේ.ඒ වෙද්දී සුරතල් සතෙක් ගෙදර ඇතිකරන්න ගත්තු හැම උත්සාහයක්ම  සාර්ථක වුනේ නැහැ.

අගෝස්තු මාසේ නිසා අපේ පළාතට හොඳටම පායනවා.ගඟේ වැල්ලත් පෑදිලා.ගඟේ වතුර අඩු නිසා කිසි අවසරයක් නැතිව ගඟට යන්න පුළුවන් කමක් තිබුනා.ගඟ ඉස්සරහම අපේ ගේ තිබුනාත් මම වතුර වැඩි කාලෙට ගඟ ළඟටවත් යන්නේ නැහැ.මාළු ටැංකියට ආසාවේ උපරිමයේම හිටපු මම ගඟේ ඉන්න මාළු දිහා බලාගෙන ඉන්න තරම් ආසා කලා.මාළුවෙක් අල්ලන්න ගියාත් අහුවෙන්නේ ඉස්සෝ.වතුර යට තියෙන කොටන් වතුරෙන් ගොඩට දාපු ගමන් කොට ඇතුලේ ඉන්න ඉස්සෝ එලියට ආවත් කවදාවත් මාළුවෙක් නම් එහෙම ආවේ නැහැ.මාළුවෙක් අල්ලනවනම් දෙන්නෙක්ගේ සහයෝගය ඕනේ.අක්කා ඇඳන් ඉන්න  සාය තමයි සහයෝගයට ගන්නේ. තනියෙන් අල්ලනවනම් කුස්සියෙන් කිරිගොට්ට ගෙන්න වෙනවා.අම්මා කිරිගොට්ට ගන්නවා දැක්කොත් අනිවාර්යෙන් දන්නවා ධීවර වැඩක් කරන්නේ කර අදින බව.එයට දඬුවම වෙන්නේ නිවාස අඩස්සියට පත් වීම.

එදා උදෙන්ම ගඟට බැස්සේ වැල්ලේ වලක් හාරලමායි.වලට වතුර පුරවල ගඟේ මාළුවා ගඟට පොඩ්ඩක් එහායින් තියලා ඇති කරන්න හදන්නේ ගෙදර ගෙනියන්න දෙන්නේ නැති නිසා.ටික වෙලාවකින් ගං කන්ඩිය අතරේ ඉඳල ටිකක් ලොකු තිත්ත පැටියෙක් අල්ලගන්න පුළුවන් වුනා.ඌව අතේ තියාගෙන ටිකක් ඌගේ හැඩ බලල  මමම හදාගත්තු  ටැංකියට ඌව දැම්මා.එදා මට දැනුන සන්තෝසේ මට කුකුළා ලැබුණු දවසේ දැනුනා වගේමයි.

වල වටේ ඌ පිනන දිහා හරි ආසවෙන් බලන් හිටියේ.වටයක් කැරකිලා උඩ පනිනවා. පැනල යන්න තමයි උගේ උත්සාහය.ඒ ගැන මම විශේෂයෙන්ම හිතපු නිසා කලින් සැරේ වගේ නැතිව වල ගැඹුරටම හාරලා වතුර වල භාගෙට පුරවල  තිබුණු නිසා මූ කොච්චර උඩ පැන්නත් යන්නනම් බැහැ.ගෙදර දුවල ගිහිල්ල පාන් කෑල්ලක් බත් ඇට ටිකක් ගෙනත් දැම්මේ කෑම ටිකක්වත් දෙන්න ඕනෑ නිසා.රවුම් කැරකිලා කෑම කාලා මහන්සි නිසා මම පොඩි කොට කැල්ලක් දැම්මේ කම්මැලි හිතුනාම ඌට හැංගෙන්න.


ටිකක් වෙලා බලාන ඉඳල ආයෙත් ගෙදර දුවන්නේ සැරින් සැරේ අම්මට පෙන්න නොහිටියොත් මාව හොයාගෙන අම්මා එන නිසා නැත්නම් ගෙදර ගියපු වෙලාවක ආයෙත් ගෙයින් එලියට එන්න  දෙන්නේ නැ. ඒ වෙලාවේ අම්මා දවල්ට උයමින් හිටියේ.දවල්ට උයනගමන් මට කතාන්දර කියල දෙනවා.ඊලඟ දවසේ දහම් පාසල් නොගියොත් ලොකු හාමුදුරුවන්ට කියනවා කියල මාව බයකරනවා.හැබැයි එදා අම්මා කේන්ති යන කිසි වැරද්දක් මම  කලේ නැහැ.දවල් එකට විතර ආයෙත් දිවුවේ වැල්ලේ ටැංකිය වෙතට.ඒ යද්දී උදේ පින පින හිටපු මාළුවා සුදු බඩ උඩු පැත්තට හිටින්න ඔළුව පතුලට හිටින විදියට  ටැංකිය වටේටම ඔහේ කැරකි කැරකි හිටියා.කැරපොත්තෙක්,ගෙම්බෙක්,වගේ සතෙක් උඩු බැලිව  හිටියොත් කවදාවත් උන්ට හරි විදියට ඉන්න බැහැ කාගේ හරි උදවුවක් නැතිව.මමත්  ඌව අරගෙන හරි පැත්තට හරවල තියන්න හිතාගෙන ටැංකියට ඇත දැම්මේ මූට උදවුවක් කරන්න. ගඟේ හිටියනම් වෙනත් සහෝදර මාළුවෙක්ගේ හරි ඉස්සෙක්ගේ හරි උදවු තියෙනවා නේ මේ ටැංකියේ කවුරුවත් නැති නිසා මම ඌට උදවුවක් කරන්න දෙපාරක් හිතුවේ නැහැ.අනිත් එක සතෙක්ට උපකාර කිරීම පිංසිද්ද වෙන වැඩක් කියල කලින් දවසක දහම් පාසලේදී කියල දුන්නා. අත  දැම්මට වඩා  වේගයෙන් ආයෙත් ගත්තේ මගේ අතට වේදනාවක් දැනුන නිසා.


ටිකක් වෙලා කල්පනා කරලා බලද්දී තේරුනේ කවුරු හරි මේ ටැංකියට උණු වතුර  දාල නේ කියල.මගේ අත පිච්චුනත් මම මාළුවා කෙලින් කරලා තිබ්බත් ඌ ඉන්නෙම උඩු බැලි අතටමයි.ටිකක් වෙලා කොටේ අස්සේ හිර කරලා  තිබුනත් ටික වෙලාවකින් ආයේ උඩ මතුවෙනවා.කරන්නම දෙයක් නැති තැන මම ඌ අරගෙන අයෙත් ගඟට දැම්මේ හුරු පුරුදු තැන නිසා ඌට සනීප වෙයි කියලා හිතුනු නිසා.එත් ඌ ඉන්නෙම උඩු බැලි අතට.ටිකකින්  තේරුණා අවුවේ රස්ස්නේට ටැංකියේ වතුර රත්වෙලා රස්නේ වැඩි කමට ඌ ටැංකියේම තෑම්බිල මැරිලා කියල.


අමාරුවෙන් අල්ලගත්තු මාළුවා එහෙම ලේසියෙන් ගඟේ පා කරලා යවන්න මට හිතුනේ නැහැ.ඌ අතට අරගෙන උගේ දත් කියක් තියේද වරල් මොනවගේද, පාට කියාක්‌ තියේද,මාළු බිත්තර දාන තැන මොනවගේ ද, කියල සියුම්ව පරික්ෂා කලා.ආයෙත් ඌව ගඟේ ඔබල  අරගෙන උඩ සාක්කුවේ දාගෙන ගෙදර ගියේ නිකන්ම විසිකරන්න ලෝභ හිතුන නිසා.

          
අම්මා ඒ වෙද්දී පරිප්පු වගේ දෙයක් හදනගමන්  හිටියේ.දෙපාරක් තුන්පාරක එහාට මෙහාට ගිහිං වට පිට බලද්දී අම්මා හිතුවේ මට බඩගිනි ඇති කියලා.හොදි එක "උතුරනවානම් කියන්න" කියල අම්මා ගියේ තව ටික වෙලාවකින් ගෙදර හැමෝම එන නිසා කෑම මෙසේ හදන්න වෙන්න ඕනේ.එතෙක් වෙලා සාක්කුවේ හිර කරන් හිටපු මාළුවාව අතට ගත්තේ නිකමටනම් නෙවෙයි.අනිත් අය කන්න කලින් මට කෑම ඕනේ වලදෙ ඉඳල කෙලින්ම පිඟානට බෙදන්න කියල අම්මට කිවුවේ මට අසාධාරණයක් වෙයි කියල බයට.


හොඳ සිරිත් පුරුදු වෙලා හිටපු මම කෑමට පෙර සබන් දා අත හෝදන්න කවදාවත් අමතක කලේ නැහැ.අම්මා  පුරවල දුන්නු වතුර බේසම ළඟ අත හෝදන අතරේදී කුස්සියෙන් ඇහුනේ "ඊඊඊඊඊඊඊයා....."චෙඑඑඑඑඑඉ වගේ සද්දයක්.මම සබන් පිටින්ම කුස්සියට දෙවුවේ මොකක්ද වෙලා තියෙන්නේ කියල දැනගන්න.මොකද ඒ වෙද්දී උණු උණු හොදි එකක්නේ අම්මා බෙදා බෙදා හිටියේ මට ටිකක් බය හිතුනා. මම එතනට ලං වෙද්දීම  මට ලැබුණු ගුටි කිහිපයක් විතරයි."මොකක්ද මෝඩයෝ මේ කලේ.දැන් කොහොමද මේකේ කන්නේ.ජරාවනේ  සම්පුර්ණ හට්ටියම විසිකරන්න වෙනවා ."පරිප්පු එකේ මාළුවෙක්". මම කිවුවත් එකේ ජරාව නැහැ කියල පිළිගත්තෙම නැ.ඌ ඉන්නෙත් ගඟේ වතුරේ සාක්කුවේ දාගන්න කලින් හොඳට හෝදලා දාගත්තේ.ඒත් මට ඒ මාළුවා පිරිසිදුයි කියල ඒත්තු ගන්නවන්න බැරි වුනා.අපිරිසිදුනම් මම ඇඳන් ඉන්න කමියේ අම්මා හරියට හෝදලා නැති වෙන්න ඕනේ.


උඩ සාක්කුවේ මාළුවා  හිටපු නිසා මාළුවාගේ ඉස්ම බේරිලා කමිසේ ගෑවුන දේවල් ඇඟේ ගෑවිලා  මුළු ඇඟම පීලි ගඳයි.එතෙක් වෙලා බඩගින්නේ හිටපු මාව ඇදගෙන ගඟට අරන් ගියේ මාව නවාන්න.දෙවැනි සැරෙත් අම්මා පරිප්පු හදනකම් ගෙදර හැමෝම මාව කෑවා.හැම ඉරිදාම දහම්පාසැල් යන්න මට සිද්ද වුනා.දහම් පාසලේ තුන වසරේ හිටපු මම පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවොන්ට කියලා අයෙත් දෙක වසරට  දැම්මේ මුල ඉඳල ආයෙත් ඉගන ගන්න ඕනේ නිසාලු.නෑමට හැර අනිත් කිසම දෙයකට ගඟ පැත්ත පළාතේ යන්න කිසිම අවසරයක්  ලැබුනේ නැහැ.ආයෙත් අකමැත්තෙන් වුනත් අක්කාගේ සෙල්ලම් ගෙදර මුරකාරයා වෙන්න සිද්ද වුනා.


~~අසර්~~


ප/ලි: මට අදටත් හිතාගන්න බැහැ එච්චර ආසාවෙන් ඇතිකරපු මාළුවාව හොදි එකට දාන්න හිතුනේ ඇයි කියලා.පසු කාලේදී තේරුනා එකේ වැරැද්ද?.

සුනීතාගේ මංගල තෑග්ග

                        

                                                       


                                          මගේ යාලුවෙක් වුනු සමන් මට වඩා පන්ති දෙකක් ඉහලින් ඉගන ගත්තේ.සමන්ගේ අක්කා සරසවි අධ්‍යාපනය හදාරමින් හිටියේ.කාලෙකට පස්සේ  කැම්පස් ඉවර වෙලා ගෙදරට වෙලා ඉද්දි අපි එහෙ ගියපු දවස් වලට දකිනවා කැරකි කැරකි ඉන්න සමන්ගේ අක්කාව.ඒ කාලේ ටිකක් ගැමි ගතිය තිබුණු වෙල් යායක් ළඟ තිබුණු ගෙදරක මෙයාලා ජිවත් වුනේ.ඒත් සමන්ලගේ අක්කා සුනීතා කැම්පස් ගියපු මුල් දවසේ ඉඳල හැසුරුනේ බටහිර පන්නෙට.ගමේ ඉඳල කොළඹ ගියාම කොළඹ දකින්න ඇත්තේ අමුතු විදියට වෙන්න ඇති.ඒත් ගමේ ආවම ගම දැක්කෙත් කොළඹ විදියට.


වෙනද වෙළෙන් එහා පැත්තේ තියෙන ඇයගේ ආච්චි අම්මගේ ගෙදරට යන ඒක පවා මග ඇරියේ වෙල් නියෙරේ තියෙන ගොම පෑගෙන නිසා හා ගොම ගඳ නිසා.හදිස්සියටවත් යන්න ඕනේ වුනොත්  යන්නේ ගම වටේන් ගිහින්  වැඩි පුර හැතක්මක් විතර ත්‍රිරෝද රථයකින්.උපන්දා ඉඳල ගොම ගඳ හොඳට හුරු සුනීතා වෙනස් වුනේ සරසවි අධ්‍යාපනයේ තිබුණු බටහිර ගැති මොනයම් දෙයක් නිසාද කියල ඒ අම්මලා බයෙන් හිටියේ.ගොම වලට වෛර කලත් සුනිතලගේ ගෙදර හරක් පට්ටියක්ම හිටියා හැම උදේම කිරි බිවුවේ ඒ එළ වැස්සියන්ගේ කිරි.පැණිත් එක්ක කිරි කෑවේ හිටපු මී වැස්සියන්ගෙන් ගත්තු කිරි වලින්.සුනිතලගේ කුස්සියේ බිමට දාලා  තිබුනේ මැටි ගොමත් එක්ක කවලම් කරලා.


දෙවෙනි වසර ඉවර වෙනවත් එක්කම  බැලු බැල්මට හිතෙන්නේ කුරුඳු වත්තේ මනෝරි කෙනෙක් වගේ.අපි සමන්ලගේ ගෙදර යන්න ඒ කාලේ බයෙන් හිටියේ මොකද සුනීතා කතා කරන්නෙම ඉංග්‍රීසියෙන්.සුනිතගේ අම්මත් එක්ක රණ්ඩු වුනාම බනින්නේ ඉංග්‍රීසියෙන් නිසා ඒ අම්මා සුනිතාව කේන්ති ගැස්සුවේ නැහැ.සමන් අපිත් එක්ක කිවුවේ ඉස්සරහට ඉංග්‍රීසි නැතිව මොනවත් කරන්න බැරි නිසා අපිවත් ඒ විදියට හැඩ ගස්සවන්න ඕන නිසාලු අක්කා එහෙම කතා කරන්නේ.සුනිතගේ ගෙදරට එන වට පිටේ අහිංසක මිනිස්සුන් එක්ක වචන දහයකට 5 ක් විතර ඉංග්‍රීසියෙන් කතාව.එදා වේල හම්බකරන් ජිවත් වෙන මිනිස්සු වෙච්ච ඒ වයසක අච්චිලත් එක්ක ඉංග්‍රීසි වචන පාවිච්චි කලේ ඒ ආච්චිලගේ ආනාගතය වෙනුවෙන් කියලා ඒ වයසක මිනිස්සුන්ට තේරෙන්නේ නැතුව ඇති.ගමේ කොල්ලෝ නම් කියන්නේ වෙන කතාවක් සුද්දෙක් මොනවා හරි කරලා කියල එකලු එහෙම හැසිරෙන්නේ.


සරසවියෙන් පිට වෙද්දී බඳින්න කෙනෙකුත් හොයාගෙන හිටියේ.ඔහු නම් සාමාන්‍ය විදියට ඉන්න කෙනෙක්.වැඩි කාලයක් යන්න කලින් ඔහු රැකියාවකුත් කළා.සුනිතානම් කිවුවේ ඒ ලංකාවේ තියෙන හොඳම රස්සවකින් එකක් කියලා.ඒ කාලේ එයා ළඟ තිබුනේ හොඳම දේවල් අනිත් හැමෝම බාල දේවල් පාවිච්චි කරද්දී සුනීතා විතරක් හොඳම දේවල් මිලදී ගත්තා ඇය කියන විදියට.එකම අවුරුද්දේ එකම කැම්පස් එකේ කලා උපාධියක් ගත්තු දෙන්නෙක්ගෙන් එයා ගත්තු උපාධිය විතරක් වැදගත්ලු.හේතුව අපිට තේරුම ගන්න බැරි අපි කැම්පස් එකකටවත් ගිහින් නැති නිසා කියල සුනීතා අපිත් එක්ක කිවුවේ.


කාලයකට පස්සේ දෙන්න විවාහ වෙන්න තීරණය කරලා තිබුනේ.ඒ උත්සවයත් ගන්න මෙයා අදහස් කරන්නේ ඒ පළාතේම තියෙන හොඳම හෝටලේ.සාමාන්‍ය පවුලක් වෙච්ච සුනීතා මේ කරන්න යන වැඩේ ගැන සමන්ට තේරුමක් තිබුන නිසා ගෙදර උත්සවය ගන්න අක්කව කැමති කරවගත්තා.සමන්ගේ යාළුවො වෙච්ච අපිට කිසි ආරාධනාවක් කලේ නැත්තේ අපි ඉස්කෝලේ යන කොල්ලෝ නිසා වෙන්න ඇති.උපාධි දෙකේ වෙනස තේරුම ගන්න බැරි අපි වගේ මැට්ටෝ සුනීතගේ මගුලට සහභාගි කරවගන්න ලජ්ජා හිතෙන්න ඇති.ඒ කාලෙනම් අපිට හිතුනේ වෙනත් හේතුවක්.


විවහා උත්සවය දවසේ සැලකිය යුතු පිරිසක් ඇවිත් හිටියේ.සුනිතගේ යාළුවො නෑදැයෝ හමොමාත් අතරේ ඇයගේ සැමියා  ගේ යාලුවෙක් ඒ කාලේ ගමේ ජිවත් වෙන මිනිස්සුට අමුතුවට දැනෙන  පුදුම තෑග්ගක් දුන්නා නව යුවළට.සුනිතගේ ජිවන රටාවට ගැලපෙන නියම තෑග්ග."කතාව දෝලාවෙන් ගමන පයින්" විදියට හිටපු සුනිතට මංගල තෑග්ග විදියට ලැබුනේ මරුටි කාර් එකක්..එදා ඇවිත් හිටපු සුනිතගේ යාළුවෝ හැමෝටම කණ නිසහසේ තියාගෙන ඉන්න ලැබිලා නැහැ.

                                                 
 සමන්ලගේ ගමේ පොලිස් ජීප් එකයි මහා ට්‍රැක්ටර් එකයි විතරක් යන පාර මැද පොකුණු තියෙන ඒ මඩ පාරවල්වලත් මේ මරුටිය කිසි ලොබ කමක් නැතුව ගමන් කලා.මගුලේ උණුසුම සති දෙකක් විතර තිබුනා. දවසට දෙවරක් දත් මදින්නා වගේ උදේ හවස සුනීතලගේ මල්ලිලාට රථය සෝදන්න නියම වෙලා තිබුනා.සමන් වගේම සමන්ගේ අම්මත් ගොඩාක් සතුටින් හිටියේ තමන්ගේ බෑනාගේ වත්කම් ගැන.සමනුත් අපිත් එක්ක මරුටියේ විස්තර  කියන්නේ අපි ගල් යුගයේ ඉඳල ආපු පිරිසක් කියල හිතාගෙන.ඒ අක්කගේ මල්ලිනේ ඉතිං


සුනීතා හැම සති අන්තයේ ගමේ ආවා. කාර් ඒක හරියට ඇඟට ඇලිලා වගේ තිබුනේ.ගමේ මිනිස්සුනම් කියන්නේ රැට නිදාගන්නෙත් ඒ කාර් ඒක ඇතුලේ කියලා.කාලය මාස දෙකක් විතර ගියා දැන් සුනීතා එන්නේ බස් එකේ.කාර් මොනවත් නැහැ.සැමියා එන්නෙත් බස් එකේ.කාලයක් කාර් ඒක නැතුව වසිකිලියටවත් යන්න බැරුව හිටපු සුනීතා තඩි මඩවල් වලින් පැනලා ගොම පාගාගෙන ආයෙත් ඇවිදින්න පුරුදු වුනා.ගමේ කෙනෙක් ඇහුවොත් මයිනර් එක කෝ කියල හැමදාම ගැරේජ්.එහෙම නැත්නම් හස්බන්ගේ යාලුවෙක් ඉල්ලන් ගිහින්.ගමේ වයසක මිනිස්සු දන්නේ කාර් වල එකම නමයි ඒ මොරිස් මයිනර් කියන නම විතරයි.


සමන් බොන්න පුරුදු වුන මුල් කාලේ මම ලඟට වෙලා සැන්ඩි විතරක් බීපු අවසාන දවසක් කීපයේ යාලුවෙකුගේ ගෙදර මළගෙයක් දවසේ විස්තරේ සමන් කිවුවා.ඒ කාලේ මරුටි කම්පනියෙන් දීලා තිබුනා දීමනාවක් රුපියාල් 50,000ක්  ගෙවල ගෙදර අරන් යන්න පුළුවන් ලු.ඉතුරුවා මාස් පතා ගෙවන්න.සමන්ගේ මස්සිනාට ඒ මස්සිනාගේ යාළුවා සල්ලි වගයක් දෙන්න තිබිලා ඒ දේ අමතක වෙන්න ෆිනෑන්ස් කරල කාර් එකක් අරන් දීලා. මගුල් ගේ ඉවර වෙලා සති දෙක තුනකට විතර පස්සේ මස්සිනාට ලැබිලා තියෙන්නේ ඒ ෆිනෑන්ස් කම්පනියේ ලියකිවිලි ටික ඔහුගේ මිතුරාගෙන්.මරුටියේ ඉතුරු ලක්ෂ 8 ක හිඟ මුදල වාරික විදියට ගෙවන්න.ඒ මංගල තෑග්ගේ වටිනාකම රුපියල් විසිදාහක්.මොකද ඔහුගේ මිතුරාගෙන්   මස්සිනාට කලින් ණයක් ලැබෙන්න තිබිල තිස් දාහක.රජයේ සාමාන්‍ය රැකියාවක් කරපු මස්සිනාට ඒ වාරිකය දරාගන්න බැහැ.හිඟ වාරිකයත් අතින් ගෙවල සුනීතාගේ සෝ සුසුම් මැද්දේ මරුටිය විකුණුවේ සුනීතාගේ ආඩම්බර කම නැති කරමින්.


එදා හැමෝම වෙනත් ලෝකෙක හිටපු වෙලාවේ සමන් කියපු ඒ කතාව ගලේ කෙටුව වගේ ආරක්ෂා කලේ මම මේ ලෝකේ හිටපු නිසා.ඒත් ටික කාලෙකදී ඒ කතාව ගම පරාම ප්‍රසිද්ද වුනා.මට මතක විදියට මමනම් කිවුවේ නැහැ. මේ දැන් කියනකං කාටවත්ම කිවුවේ නෑ.


~~අසර්~~